Taniec pszczoły Zosi

— Bajka do czytania —

W dużym, złocistym ulu mieszkały setki pszczół. Każdego ranka wylatywały na łąkę, zbierać nektar z kwiatów. Jedną z nich była mała pszczoła o imieniu Zosia. Zosia miała skrzydełka jak pajęczynka i wielkie, ciekawskie oczy.

W ulu panowała ważna zasada: aby pokazać innym, gdzie są najlepsze kwiaty, trzeba było zatańczyć specjalny taniec. Stare pszczoły uczyły młode, jak kręcić się w kółko i machać skrzydłami. Zosia bardzo chciała się nauczyć, ale jej ruchy były niezgrabne – kręciła się za szybko i wpadała na innych.

Pewnego dnia, gdy Zosia próbowała tańczyć, inne pszczoły zaczęły się śmiać. „Zosiu, twój taniec wygląda jakbyś miała katar!” – powiedziała pszczoła Matylda. Zosia poczuła się smutna. Usiadła na brzegu ula i patrzyła w dal. Chciała być taka jak inne pszczoły, ale nie umiała.

Nagle zauważyła coś dziwnego. Na skraju łąki rosła roślina o niezwykłych, fioletowych kwiatach. Były tak piękne, że aż lśniły. Zosia wiedziała, że ten nektar jest wyjątkowy. Pobiegła do ula, żeby powiedzieć innym, ale gdy stanęła na środku, zapomniała, jak tańczyć.

Zosia zamknęła oczy i pomyślała: „Może nie muszę tańczyć jak wszyscy. Mogę zrobić coś swojego.” I zaczęła – najpierw powoli obróciła się w kółko, potem zrobiła trzy podskoki, a na koniec zamachała skrzydłami jak motyl. To było zupełnie inne niż taniec pszczół, ale bardzo ładne.

Inne pszczoły patrzyły zdziwione. „Co to za taniec?” – spytała Matylda. „To mój taniec” – odpowiedziała Zosia. „Pokażę wam drogę do fioletowych kwiatów.” I pobiegła przodem, a pszczoły poleciały za nią. Kiedy dotarły na miejsce, skosztowały nektaru. Był słodszy niż wszystkie inne.

Od tego dnia Zosia tańczyła swój własny taniec. Inne pszczoły nauczyły się go i też zaczęły tańczyć po swojemu. Ul stał się radośniejszy, a każda pszczoła mogła być sobą. Zosia zrozumiała, że nie trzeba być takim samym, by być wartościowym członkiem roju.

Gdy słońce zaszło, Zosia wróciła do ula. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Położyła się na małym plastrze miodu i patrzyła przez okno na migoczące gwiazdy. „Dobranoc, Zosiu” – szepnął wiatr. A Zosia zamknęła oczy, marząc o kolejnych przygodach.