Zajączek i Pani Sowa

— Bajka do czytania —

W lesie mieszkał mały zajączek o imieniu Tuptuś. Tuptuś był bardzo dzielny, ale gdy zapadał zmrok, robił się smutny i wystraszony.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za drzewami, Tuptuś chował się pod swoim kocykiem. Drżał, bo ciemność wydawała mu się wielka i straszna. Mama zajączka przytulała go, ale strach nie chciał odejść.

Pewnego dnia mama powiedziała: „Tuptusiu, w naszym lesie mieszka mądra Pani Sowa. Ona pomaga zwierzętom, które boją się różnych rzeczy. Może pójdziesz do niej?” Tuptuś skinął główką i wyruszył do starego dębu, gdzie mieszkała Pani Sowa.

Pani Sowa miała duże, ciepłe oczy i miły głos. Zapytała: „Czego się boisz, mały przyjacielu?” Tuptuś wyszeptał: „Ciemności. Gdy jest ciemno, widzę wielkie cienie.” Pani Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „Strach to normalne uczucie. Możemy nauczyć się, jak go oswoić.”

„Spróbujmy razem” – powiedziała Pani Sowa. „Weź głęboki oddech. Wdech… i wydech. A teraz zamknij oczy i pomyśl o czymś miłym, na przykład o marchewce na łące.” Tuptuś zamknął oczy i wyobraził sobie słoneczną polanę. Poczuł, że strach staje się mniejszy.

Pani Sowa nauczyła go jeszcze jednej sztuczki: „Gdy czujesz strach, powiedz do siebie: 'Jestem dzielny, dam radę'. I zapal małe światełko w swoim sercu.” Tuptuś powtórzył te słowa i poczuł, jak ciepło rozchodzi się po całym ciele.

Tuptuś wrócił do domu, a gdy znów zapadł zmrok, nie schował się pod kocykiem. Usiadł na swoim posłaniu, wziął głęboki oddech i pomyślał o gwiazdach. „Jestem dzielny” – szepnął. Ciemność nie wydawała się już taka straszna.

Po chwili Tuptuś poczuł senność. Jego powieki stały się ciężkie. Spojrzał przez okno na migoczące gwiazdy i uśmiechnął się. „Dobranoc, gwiazdy” – wyszeptał. I zasnął spokojnie, tuląc się do miękkiego kocyka.