Psotny Patrol i zaginiona piłka

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku mieszkał sobie Borys – malutki, kudłaty piesek. Borys miał trzy przyjaciół: Reksa, Łatkę i Burka. Razem tworzyli Psotny Patrol – psią drużynę, która pomagała każdemu, kto potrzebował pomocy.

Każdego dnia Reks, Łatka i Burek biegali po podwórku, szukając przygód. Borys patrzył na nich z tęsknotą – był za mały, by dotrzymać im kroku. „Nie martw się” – mówiła Łatka – „może dziś zdarzy się coś, gdzie twoja małość będzie zaletą”.

Nagle usłyszeli płacz. To była mała Maja, która zgubiła swoją ulubioną czerwoną piłkę. „Piłka potoczyła się w stronę starego ogrodu!” – piszczała ze smutkiem. Reks, Łatka i Burek natychmiast ruszyli szukać, ale ogród był pełen gęstych krzewów i wysokiej trawy.

Borys westchnął. On też chciał pomóc. Nagle wpadł na pomysł – wśliźnie się pod krzakami! Był mały i zwinny. Przecisnął się przez wąską szczelinę w płocie i zaczął delikatnie węszyć.

W trawie coś czerwonego! To była piłka Mai, zaklinowana między korzeniami starego dębu. Borys chwycił ją zębami i wycofał się powoli. „Mam ją!” – zawołał, gdy wybiegł z ogrodu.

Maja uśmiechnęła się od ucha do ucha. Reks, Łatka i Burek otoczyli Borysa wesołym szczekaniem. „Jesteś prawdziwym członkiem Psotnego Patrolu!” – powiedział Reks. Od tego dnia Borys z dumą nosił małą czerwoną chustkę – znak przynależności do drużyny.

Wieczorem wszystkie psy usiadły na werandzie. Gwiazdy mrugały im z nieba, a wiatr szeptał cicho o przygodach. Borys ułożył się obok przyjaciół, czując, jak ogrzewa go ciepło ich obecności.

Zamknął oczy i pomyślał: „Prawdziwa siła nie tkwi w wielkości, ale w dobrym sercu”. Wokół zapadła spokojna cisza, a z oddali dobiegło ciche: „Dobranoc, mały patrolu”. I tak sen przyszedł po wszystkich, kładąc się jak miękki kocyk.