Bajka o psie strażaku Burym

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Pogodna Góra mieszkał pies o imieniu Bury. Był on członkiem straży pożarnej i miał własny, mały hełm na głowie. Każdego dnia czekał na syrenę, która oznaczała, że trzeba ruszać do akcji. Ale Bury nie zawsze wiedział, jak naprawdę wygląda odwaga.

Pewnego dnia w remizie zadzwonił telefon. Dyzurny strażak krzyknął: – Pożar w starym młynie! Wszyscy do wozu! Bury wskoczył na swoje miejsce i ruszyli z piskiem opon. Kiedy dotarli na miejsce, zobaczyli wysoki płomień buchający z dachu. Strażacy rozwijali węże, a Bury szczekał głośno, żeby ostrzec ludzi, by się nie zbliżali.

Po godzinie pożar został ugaszony. Wszyscy byli dumni – ale Bury czuł niesmak. Kiedy wracali do remizy, minęli domek pani Róży. Z kominka unosił się dym, a pani Róża stała na progu i płakała. – Mój kotek, Filemon, wpadł do piwnicy i nie może wyjść – szlochała.

Strażacy byli zmęczeni po akcji, ale Bury nie mógł usiedzieć w wozie. Pobiegł do pani Róży i zaczął merdać ogonem. Strażacy uśmiechnęli się i poszli za nim. Otworzyli klapę do piwnicy, a Bury wsunął się w ciemność. Po chwili usłyszeli miauczenie i szczekanie. Bury wyprowadził kotka, trzymając go delikatnie za kark.

Pani Róża przytuliła Filemona i podziękowała Burymu. – Jesteś prawdziwym bohaterem! – powiedziała. Bury poczuł ciepło w sercu. Zrozumiał, że gaszenie pożarów to wielka sprawa, ale pomaganie w drobnych kłopotach też jest odważne.

Od tego dnia Bury nie tylko czekał na syrenę. Rozglądał się wokół i szukał, komu może pomóc. Czasem była to zagubiona piłka, innym razem przewrócony rower. Za każdym razem merdał ogonem i czuł się spełniony.

Wieczorem w remizie strażacy zebrali się wokół kominka. Bury leżał na swoim posłaniu, a w oknie świeciły gwiazdy. Jego hełm wisiał na haczyku, gotowy na kolejny dzień. Ale tej nocy Bury wiedział już, że prawdziwa odwaga to być dobrym dla innych każdego dnia.

Szybko zasnął, a przez sen uśmiechał się do swoich przygód. W remizie zapanowała cisza, tylko ogień trzaskał w kominku, a gwiazdy migotały na niebie jak iskry nadziei.