Bajka o przyczepce, która chciała być samodzielna

— Bajka do czytania —

Pewnego dnia w warsztacie taty Zosi pojawiła się mała, czerwona przyczepka. Była nowa, lśniąca i bardzo ciekawa świata.

Przyczepka stała obok dużego, niebieskiego traktora o imieniu Tadek. Tadek miał wielkie koła i głośny silnik. Przyczepka patrzyła na niego z podziwem, ale w sercu czuła smutek. „Czemu ja nie mogę jeździć sama?” – pomyślała.

Pewnego ranka, gdy Tadek spał jeszcze w garażu, Przyczepka postanowiła spróbować. Obróciła swoje małe kółka i… ani drgnęła. Spróbowała jeszcze raz, ale tylko lekko się zachwiała. „Jestem za mała” – szepnęła ze łzami w oczach.

Wtedy z kąta warsztatu wysunął się stary, zielony wózek widłowy o imieniu Wicio. „Nie martw się, mała” – powiedział łagodnie. „Każdy z nas ma swoje zadanie. Ja podnoszę ciężkie skrzynie, Tadek ciągnie, a ty przewozisz rzeczy. Razem jesteśmy silni.”

Przyczepka spojrzała na Tadka, który właśnie się obudził. „Chcesz pojechać ze mną na pole?” – zapytał traktor. Przyczepka uśmiechnęła się i skinęła kółkami. Tadek podjechał i delikatnie się z nią połączył.

Razem pojechali na łąkę pełną żółtych kwiatów. Tadek ciągnął, a Przyczepka z radością zbierała do siebie siano i małe dynie. Czuła, że jest ważna i potrzebna. „To wspaniałe!” – zawołała.

Wieczorem wrócili do warsztatu. Przyczepka była zmęczona, ale szczęśliwa. Tadek zaparkował obok niej i powiedział: „Jesteś świetną towarzyszką. Bez ciebie nie dałbym rady.” Przyczepka uśmiechnęła się i zamknęła swoje małe okienko.

Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Przyczepka patrzyła na nie i czuła ciepło w środku. Wiedziała, że jutro znów będą razem pracować i bawić się. A potem zasnęła spokojnie, marząc o kolejnych przygodach. Dobranoc, Przyczepko. Dobranoc, Tadku.