Bajka o platformie Heli, która lubiła pomagać

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku budowlanym, gdzie wszystkie pojazdy miały swoje ważne zadania, mieszkała platforma o imieniu Hela. Hela nie była zwykłą platformą – miała długi, wyciągnięty wysięgnik i duży kosz, w którym mogła unieść wszystko. Ale najbardziej lubiła unosić uśmiechy.

Każdego ranka Hela budziła się pierwsza. Sprawdzała, czy jej koła są dobrze napompowane, a wysięgnik działa płynnie. – Dziś też komuś pomogę – szeptała do siebie. I rzeczywiście, Hela uwielbiała, gdy ktoś potrzebował jej pomocy.

Pewnego dnia mała koparka Kuba próbowała dosięgnąć najwyższej półki w garażu, gdzie leżały nowe opony. – Nie sięgam! – poskarżył się Kuba. Hela natychmiast podjechała, wysunęła swój wysięgnik i delikatnie podniosła Kubę do góry. – Dziękuję, Helu! – zawołał Kuba, zabierając opony.

Potem przyszła kolej na betoniarkę Basię. Basia miała problem z zamieszaniem cementu, bo jej bęben się zacinał. Hela podjechała bliżej i swoim koszem przeniosła ciężki worek z piaskiem na drugą stronę placu budowy. – Jesteś niezastąpiona! – powiedziała Basia.

Wieczorem wszystkie pojazdy zebrały się na placu. Były zmęczone, ale szczęśliwe. Hela stała z boku i uśmiechała się cicho. – Dlaczego jesteś taka radosna? – zapytała wywrotka Wera. – Bo pomogłam dziś tylu przyjaciołom – odpowiedziała Hela. – A to najlepsze uczucie na świecie.

Wtedy wszystkie pojazdy spojrzały na Helę z wdzięcznością. – Jesteś naszą najważniejszą platformą – powiedział dźwig Dyzio. – Nie tylko dlatego, że unosisz ciężary, ale dlatego, że unosisz nasze serca. Hela poczuła, jak ciepło rozchodzi się po jej stalowych oponach.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Hela schowała swój wysięgnik i ułożyła się wygodnie na placu. – Dobranoc, przyjaciele – szepnęła. – Jutro znów będziemy razem. I wtedy wszystkie pojazdy zasnęły, a nad nimi migotały gwiazdy, jak małe światełka na niebie.

Zapadła cicha noc. Hela zamknęła swoje reflektory i wsłuchała się w spokojny oddech przyjaciół. Wiedziała, że nawet gdy jest ciemno, w jej sercu wciąż świeci radość z pomagania. – Dobranoc, świecie – wyszeptała i zasnęła, marząc o kolejnym dniu pełnym uśmiechów.