Zajączek Franio i czarodziejskie słowo

— Bajka do czytania —

W Lesie Dębowym, gdzie słońce przebijało się przez liście i układało w złote plamy na mchu, mieszkał mały zajączek Franio. Miał mięciutkie, brązowe uszy i zawsze pełen energii ogonek, który podskakiwał, kiedy biegał.

Pewnego poranka Franio bawił się z wiewiórką Manią w chowanego. Schował się w krzakach poziomkowych, a Mania szukała go długo i cierpliwie. Kiedy wreszcie go znalazła, zawołała radośnie: 'Jesteś!' Franio tak się ucieszył, że wybiegł z krzaków i niechcący przewrócił domek z patyków, który Mania budowała przez cały tydzień.

Patyki rozsypały się we wszystkie strony, a Mania aż zapiszczała ze smutku: 'Och, Franiu, ty wszystko zepsułeś! To był mój najpiękniejszy domek!' Franio spuścił uszy i poczuł, jak w brzuszku robi mu się dziwnie nieswojo. Chciał powiedzieć coś miłego, ale słowa utknęły mu w gardle.

Mania odskoczyła na gałąź i usiadła tyłem do Frania. On zaś stał i patrzył na rozrzucone patyki. 'Może uda mi się to naprawić' – pomyślał i zaczął zbierać gałązki. Ale domek nie chciał się złożyć tak jak dawniej. Coś było nie tak.

Wtedy przyleciała sowa Mądralina. Usiadła na dębie, przekręciła głowę i powiedziała łagodnie: 'Widzę, że wydarzyło się coś smutnego. Franiu, czy znasz czarodziejskie słowo, które potrafi uleczyć zranione serce?' Franio przez chwilę myślał, a potem szepnął cichutko: 'Przepraszam?'

Sowa uśmiechnęła się i skinęła głową. Franio podszedł do Mani, która wciąż siedziała na gałęzi. Podniósł wzrok i powiedział: 'Maniu, przepraszam, że zepsułem twój domek. Bardzo mi przykro. Pomogę ci zbudować nowy, jeszcze piękniejszy.' Mania popatrzyła na Frania, a jej smutek zaczął topnieć jak śnieg wiosną.

Chwilę później oboje już zbierali patyki. Śmiali się i układali drewniane ściany. Nowy domek wyszedł duży i solidny – miał nawet ganeczek i okno z błyszczącego listka. Mania przytuliła Frania i powiedziała: 'Dziękuję za przeprosiny. Już mi dobrze.'

Kiedy zapadł zmierzch, Franio wrócił do swojej norki. Położył się na mięciutkim sianie i patrzył, jak przez okno wpadają gwiazdy. Czuł w serduszku ciepło – wiedział, że słowo 'przepraszam' jest jak czarodziejskie zaklęcie, które łączy przyjaciół. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, a księżyc nucił mu cichutką kołysankę.