Krecik i pan Kukułka

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy były kolorowe jak tęcza, mieszkał sobie mały złodziejaszek o imieniu Krecik. Krecik nie był zły – po prostu bardzo lubił zagadki i tajemnice, a kradzieże traktował jak grę.

Krecik zawsze zakradał się do spiżarni pani Sowy, bo uwielbiał jej jabłkowe ciasteczka. Gdy już myślał, że jest sprytny, jego drogi skrzyżowały się z panem Kukułką – policjantem, który nosił czapkę z daszkiem i miał wąsy jak miotła. Pan Kukułka nie krzyczał, tylko uśmiechnął się tajemniczo.

„Kreciku, widzę, że lubisz przygody” – powiedział pan Kukułka. „Może zamiast kraść, pomożesz mi rozwiązywać prawdziwe zagadki w naszym miasteczku?” Krecik zdziwił się, bo nikt mu wcześniej nie proponował czegoś takiego. A że był ciekawski, zgodził się od razu.

Pierwszym zadaniem było odszukanie zgubionego klucza do ratusza. Krecik przypomniał sobie, że widział coś błyszczącego pod starym dębem. Pobiegł tam i znalazł klucz wśród liści. Pan Kukułka uścisnął mu rękę i powiedział: „Dobrze kombinujesz, Kreciku!”.

Kolejnego dnia ktoś ukradł pędzle panu Michałowi malarzowi. Krecik wytropił ślady farby aż do strumienia, gdzie znalazł pluszowego zajączka chowającego pędzle do nori. „Przepraszam” – powiedział zajączek – „Ale chciałem malować jak mistrz”. Krecik wytłumaczył zajączkowi, że lepiej poprosić o pożyczenie niż zabrać bez pytania.

Z każdą zagadką Krecik czuł się coraz bardziej potrzebny. Zrozumiał, że pomaganie innym daje mu mnóstwo radości – o wiele więcej niż chomikowanie ciasteczek. Pan Kukułka został jego przyjacielem i zawsze mówił: „Każdy może się zmienić, Kreciku. Ważne, by iść w dobrą stronę”.

Miasteczko stało się spokojne, a Krecik każdego dnia czekał na nowe zadania. Już nie kradł, bo wiedział, że przygody z panem Kukułką są o wiele lepsze. Często pomagał też pani Sowie przygotowywać ciasteczka, a ona pakowała mu kilka na drogę.

Kiedy zapadł wieczór, Krecik wrócił do swojego przytulnego domku pod mostkiem. Położył się na miękkim kocyku, przeciągnął i zamknął oczy. Za oknem migotały gwiazdy, a wiatr cicho szumiał kołysankę. „Dobranoc, miasteczko” – szepnął Krecik i zasnął, śniąc o nowych przygodach, w których pomagał każdemu, kto tego potrzebował.