Bajka o podlewaniu kwiatków dla dzieci

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju łąki mieszkał mały miś o imieniu Tuliś. Każdego ranka budził go szum liści i śpiew ptaków, a jego ulubionym zajęciem było patrzenie przez okno na kolorowy ogród mamy.

Pewnego dnia mama powiedziała: „Tulisiu, czas, byś zaopiekował się swoim własnym kwiatkiem. To będzie twój przyjaciel, który potrzebuje twojej troski.” Tuliś aż podskoczył z radości. Dostał małą doniczkę z zielonym listkiem wystającym z ziemi.

„Będę go podlewał codziennie!” – zawołał Tuliś i od razu pobiegł po kubeczek z wodą. Wylał cały kubeczek na ziemię, a potem jeszcze jeden. Mama uśmiechnęła się, ale nic nie powiedziała.

Kwiatek na początku rósł wesoło, ale po kilku dniach listki zaczęły opadać. Tuliś zmartwił się, bo podlewał go bardzo często. – „Dlaczego mój kwiatek smutnieje?” – zapytał zaniepokojony.

Mama zaprowadziła go do mądrej sowy, która mieszkała w dziupli wierzby. Sowa powiedziała: „Widzisz, Tulisiu, kwiatki lubią wodę, ale tylko tyle, ile potrzebują. Za dużo wody to jak za długi deszcz – może im zaszkodzić.”

Tuliś posłuchał rady. Zaczął podlewać kwiatek powolutku, tylko kiedy ziemia była sucha. Sprawdził ją palcem i czekał, aż kwiatek sam pokaże, że chce wody. Po tygodniu listki znów były zielone i mocne.

Kwiatek rozkwitł pięknym, żółtym kwiatuszkiem. Tuliś nazwał go Słoneczko. Każdego dnia siadał obok doniczki i patrzył, jak rośnie. Czuł się dumny i szczęśliwy, że potrafi się opiekować swoim przyjacielem.

Gdy zapadł wieczór, Tuliś położył się do łóżka. Przez okno widział gwiazdy, a obok niego stała doniczka ze Słoneczkiem. „Dobranoc, mały kwiatku” – szepnął i zamknął oczy. Mama pogasiła światła i cicho zamknęła drzwi. Zapadła spokojna cisza, a księżyc kołysał wszystkich do snu.