Bajka o pani pielęgniarce w żółtym fartuszku

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, w białym budynku z niebieskimi okiennicami, mieszkała pani pielęgniarka Marysia. Miała na sobie żółty fartuszek w słoneczka i zawsze nosiła w kieszeni mały stetoskop w kształcie serduszka.

Każdego ranka Marysia wchodziła do swojej przytulnej przychodni, gdzie na ścianach wisiały rysunki od dzieciaków, a na parapecie stały doniczki z miękkimi kwiatkami. W poczekalni czekał już na nią mały miś Tofik, który miał zakatarzony nosek i trochę smutne oczka.

„Ojej, Tofiku, twój nosek potrzebuje trochę ciepłej herbatki malinowej i odpoczynku” – powiedziała Marysia, głaszcząc misia po miękkim brzuszku. Wyjęła z szafki kolorowy plastikowy termometr – nie taki prawdziwy, tylko do zabawy – i delikatnie dotknęła nim czoła Tofika.

„Ciepło? Trochę ciepło. Ale to nic strasznego. Zaraz cię okryję kocykiem i włożę ci do łapki buteleczkę z soczkiem” – szepnęła pielęgniarka. Zrobiła misiowi lekki masaż plecków, założyła mu na szyję opaskę z gwiazdką i powiedziała: „Jutro będziesz już skakał jak króliczek!”.

Po Tofiku przyszła mała dziewczynka Zosia, która rozbiła kolanko na piaskownicy. Marysia delikatnie przemyła ranę pianką z mydła, które pachniało truskawkami, a potem przykleiła plaster z uśmiechniętą buźką. „Zobacz, teraz twoje kolanko ma przyjaciela” – zaśmiała się Marysia, a Zosia przestała płakać.

Nagle do drzwi zapukał pan Listonosz, który miał bolący palec po tym, jak przytrzasnął go sobie skrzynką. Marysia opatrzyła mu palec bandażem w paski i dała na osłodę małe ciasteczko owsiane. „Dziękuję, pani Marysiu! Czuję się już lepiej” – powiedział listonosz i uśmiechnął się szeroko.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Marysia usiadła na swoim krześle, zdjęła żółty fartuszek i zobaczyła, że w kieszeni zostało jej jeszcze jedno ciasteczko. „Pomaganie innym sprawia, że serce rośnie” – pomyślała i włożyła ciasteczko do buzi.

Potem wyszła na dwór, usiadła na ławeczce i patrzyła, jak na niebie zapalają się pierwsze gwiazdy. Wszystkie dzieci w miasteczku spały już spokojnie w swoich łóżeczkach, a ich noski i kolanka były zdrowe. Marysia zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, małe ptaszki. Dobranoc, gwiazdeczki. Dobranoc, moje kochane dzieci.”

I tak, w ciszy i spokoju, pani pielęgniarka Marysia także poszła spać, a jej żółty fartuszek wisiał na wieszaku, gotowy na nowy dzień pełen pomagania.