Bajka o placku ziemniaczanym, który bał się tarki

— Bajka do czytania —

W kuchni na stole leżał mały, okrągły ziemniaczek o imieniu Tarmoszek. Miał gładką, brązową skórkę i był bardzo, bardzo ciekawy świata.

Pewnego dnia zobaczył, jak inne ziemniaczki znikają w misce, a potem wracają jako pachnące, złote placki. „Ale to ciekawe!” – pomyślał Tarmoszek i lekko podskoczył na stole.

Nagle z szuflady dobiegł go dziwny dźwięk: szur, szur, szast, szast. To była tarka! Tarmoszek zmarszczył nosek. „A jeśli to boli?” – zastanowił się i schował za kubkiem.

Wtedy przyszedł tata i wziął Tarmoszeka do ręki. „Nie bój się, mały” – powiedział cicho. „Tarka to tylko narzędzie, które pomoże ci stać się pysznym plackiem”.

Tarmoszek przymknął oczy. Najpierw poczuł delikatne muśnięcie, potem trochę łaskotania, a w końcu… nic! Po prostu stał się mięciutką masą w misce. „Ale to miłe!” – zaśmiał się cichutko.

Potem tata dodał jajko, mąkę i sól. Tarmoszek wesoło pływał w misie, a wokół unosił się zapach domowego ciepła. Gdy wylądował na patelni, zrobiło mu się przyjemnie gorąco.

W końcu stał się plackiem – złocistym, chrupiącym i pachnącym. Babcia posypała go cukrem, a mała Zosia zjadła go z uśmiechem, mówiąc: „Mniam, jaki pyszny!”.

Wieczorem, gdy zapanowała cisza, Tarmoszek (już w brzuszku Zosi) pomyślał: „Zmiana nie jest straszna, jeśli obok są przyjaciele”. Jego maleńkie ziarenko szczęścia zasnęło spokojnie pod gwiazdami.