Księżniczka Marta i piraci z Zatoki Przygód

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w królestwie położonym nad błękitnym morzem, mieszkała księżniczka Marta, która nie znosiła nosić tiary i siedzieć w zamku. Każdego ranka wyglądała przez okno na żaglowce i marzyła o przygodzie. Jej najlepszym przyjacielem był rycerz Bruno, który zamiast miecza nosił zawsze ze sobą mapę i lunetę.

Pewnego dnia, gdy słońce właśnie wstawało, Marta i Bruno postanowili spełnić swoje marzenie. Wskoczyli do małej drewnianej łódki, którą Bruno własnoręcznie zbudował, i odbili od brzegu. „Popłyniemy tam, gdzie wskaże wiatr!” – zawołała radośnie księżniczka. Wkrótce znaleźli się na otwartym morzu, a wokół tańczyły delfiny.

Po kilku godzinach żeglowania, na horyzoncie pojawił się ogromny statek z czarną flagą. „Piraci!” – szepnął Bruno, ale Marta uśmiechnęła się śmiało. „Nie bójmy się, przecież każdy może być przyjacielem, jeśli go poznamy”. Podpłynęli bliżej i zobaczyli, że na pokładzie stoi wysoka, postawna kapitan o rudych włosach i dobrotliwym spojrzeniu.

„Jesteście pierwsi, którzy nie uciekli na nasz widok!” – roześmiała się kapitan Lena. Okazało się, że piraci wcale nie byli groźni. Szukali skarbu, który miał pomóc ich przyjacielowi – staremu żółwiowi morskiemu, który zgubił swoją muszlę. Marta i Bruno natychmiast zaoferowali pomoc. „My też mamy mapę!” – powiedział Bruno i rozłożył swój zmięty pergamin.

Razem popłynęli w stronę Wyspy Zapomnianych Muszli. Po drodze piraci nauczyli Martę wiązać węzły żeglarskie, a Bruno pokazał im, jak czytać gwiazdy. Kiedy dopłynęli do wyspy, czekała ich niespodzianka – muszla żółwia leżała na samym szczycie klifu, a strzegł jej mały, nieszkodliwy krabsol.

„Nie możemy go przegonić siłą” – powiedziała Marta. Zamiast tego usiadła obok krab i zapytała go uprzejmie, czy pozwoli im zabrać muszlę. Krabsol wyjaśnił, że sam jej potrzebuje, bo jego własna skorupka jest za mała. „Mamy w łodzi zapasową muszlę dla żółwia” – zaofiarował się Bruno. Wymienili się więc podarkami – żółw dostał nową muszlę, a krabsol muszlę żółwia, która była dla niego w sam raz.

Kapitan Lena była tak wdzięczna, że podarowała Marcie i Brunowi małą skrzynię pełną złotych muszelek i perłowych guzików. „To nie skarb, ale pamiątka przygody” – powiedziała, ściskając ich na pożegnanie. Gdy odpływali, słońce zachodziło, malując niebo na pomarańczowo i różowo.

Tej nocy, już w swoim zamkowym pokoju, Marta długo patrzyła w gwiazdy. Była szczęśliwa, że odważyła się wypłynąć w nieznane. Zrozumiała, że prawdziwa odwaga to nie walka, ale otwartość i chęć pomocy innym. Po cichu zamknęła oczy, wsłuchując się w szum morza, który niósł ją w krainę snów.