Bajka o małym pingwinku i niebieskiej gwieździe

— Bajka do czytania —

Daleko, na lodowatej krainie, gdzie śnieg skrzypi pod łapkami, a lód błyszczy jak diamenty, mieszkał mały pingwinek o imieniu Pikuś. Miał okrągły brzuszek i stopy, które tupały głośno: tup, tup, tup.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za lodowymi górami, Pikuś spojrzał w niebo. Zobaczył tam mnóstwo gwiazd, ale jedna była wyjątkowa – świeciła na niebiesko, jak najpiękniejszy lód. – Mamo, jaka piękna gwiazda! – zawołał Pikuś.

Mama pingwinka uśmiechnęła się i powiedziała: – To Niebieska Gwiazda. Każdego wieczoru przypomina nam, że nawet gdy jest ciemno, zawsze jest coś, co daje światło. Pikuś patrzył i patrzył, aż jego oczka zaczęły się zamykać.

– Mamo, a czy ta gwiazda jest daleko? – zapytał cichutko. – Jest bardzo daleko, ale jej blask dociera do nas, bo chce, żebyśmy czuli się bezpiecznie – odpowiedziała mama, tuląc go skrzydłem.

Pikuś ziewnął szeroko, a jego mały dziobek zrobił się różowy. – Chcę, żeby ta gwiazda świeciła dla wszystkich pingwinów – wyszeptał. – I świeci, mój mały – powiedziała mama. – Teraz zamknij oczka i pomyśl o czymś miłym.

Pikuś zamknął oczy i wyobraził sobie, jak tańczy na lodzie z innymi pingwinami. Śnieg wirował wokół, a Niebieska Gwiazda świeciła im wesoło. Czuł się lekko i ciepło, mimo że dookoła był mróz.

Po chwili Pikuś spał już smacznie, a mama przykryła go miękkim śnieżnym kocykiem. Nad lodową krainą unosiła się cisza, a Niebieska Gwiazda mrugała do wszystkich pingwinków na dobranoc.