Bajka o piesku Kacperku dla 2-latka

— Bajka do czytania —

Mały, brązowy piesek o imieniu Kacperek mieszkał w przytulnej budzie obok domu. Miał miękkie uszy i ogonek, który merdał jak szalony, gdy tylko widział swoją mamę. Każdego ranka wybiegał na łąkę, by gonić motyle i wąchać kwiatki.

Pewnego dnia mama powiedziała: – Kacperku, dziś pójdziemy do lasu. Ale pamiętaj, nie oddalaj się ode mnie. Las jest duży i łatwo się zgubić. Kacperek kiwnął głową, ale w myślach już biegł za zapachem przygody.

W lesie było cudownie. Słońce przebijało się przez liście, a ptaki śpiewały wesołe piosenki. Kacperek zobaczył coś błyszczącego pod krzakiem. – Co to? – zaszczekał i pobiegł w tamtą stronę, zapominając o mamie.

Pod krzakiem leżał mały, srebrny dzwoneczek. Kacperek wziął go w pyszczek i zadzwonił: dzyń, dzyń! – Jaki ładny! – ucieszył się. Ale gdy podniósł głowę, nie widział już mamy ani znajomej ścieżki. Wszędzie były tylko drzewa.

Zrobiło mu się smutno. Usiadł pod dębem i cicho zapłakał. – Chcę do mamy – szepnął. Wtedy usłyszał znajomy głos: – Kacperku! Gdzie jesteś? To była mama! Biegła w jego stronę z szeroko otwartymi łapami.

Mama przytuliła go mocno i powiedziała: – Dobrze, że masz ten dzwoneczek. Gdy go usłyszałam, wiedziałam, gdzie jesteś. Kacperek obiecał sobie, że już zawsze będzie słuchał mamy. Razem wrócili do domu, niosąc dzwoneczek jako pamiątkę.

Wieczorem Kacperek położył się w swojej budzie. Mama ułożyła się obok niego, a dzwoneczek zawisł nad drzwiami. – Mamo, dziękuję, że mnie znalazłaś – zaszczekał cichutko. – Zawsze cię znajdę, synku – odpowiedziała mama i polizała go po nosie.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać jak małe dzwoneczki. Kacperek zamknął oczy, słysząc szum liści i spokojny oddech mamy. Wkrótce zapadł w głęboki, słodki sen, marząc o przygodach i o tym, jak ważne jest, by być blisko tych, którzy nas kochają. Dobranoc, Kacperku.