Domek Tofika i Meli

— Bajka do czytania —

Tofik był pulchnym, radosnym pieskiem o srebrnoszarej sierści i uszach, które lubiły się zwijać jak małe rogaliki. Mieszkał w niebieskiej budzie pod jabłonką i uwielbiał kopać dołki w grządce z bratkami. Jego najlepszą przyjaciółką była Mela – delikatna kotka w prążki, która wolała drzemać na parapecie i obserwować ptaki.

Pewnego słonecznego poranka Tofik wybiegł przed dom i zobaczył Melę, jak z trudem niesie w pyszczku gałązkę. „Co robisz?” – zaszczekał radośnie. „Chcę zbudować mały domek w ogrodzie” – odpowiedziała Mela, odkładając gałązkę na trawę. „Tylko tam, pod lipą, jest tyle cienia, że nikt nie może się wygrzać” – westchnęła kotka.

Tofik podskoczył i machnął ogonem: „A ja chciałbym domek, w którym będzie można schować się przed deszczem i jeszcze wykopać w środku dołek na skarb!”. Kotka uśmiechnęła się. „To zbudujmy go razem – dla ciebie i dla mnie. Będzie miał dach z liści i szerokie okno, przez które będziesz wyglądał” – zaproponowała.

Zaczęli znosić patyki, suche trawy i kawałki kory. Piesek szybko wykopał płytkie zagłębienie, a Mela starannie układała gałązki, łącząc je źdźbłami. „Ja lubię ciepło, więc zrobię w dachu małą szczelinę, żeby wpadało słońce” – powiedziała. „A ja lubię kopać, więc zrobię w podłodze mały wykop – będziemy chować tam zakopane smakołyki!” – dodał Tofik.

Kiedy domek był gotowy, okazało się, że wejście jest za niskie dla psa, a dach za wysoki dla kota. „Ups...” – mruknął Tofik. „Nie pomyśleliśmy o tym”. Siedzieli chwilę w milczeniu, aż Mela zaproponowała: „A gdyby tak zrobić dwa wejścia – jedno małe dla mnie, a drugie większe dla ciebie? Wspólnie możemy wszystko przerobić!”.

I tak zrobili. Tofik rozkopał większe wejście, a Mela zrobiła niski tunel z liści ze swojej strony. W środku domek był przytulny – słońce wpadało przez szczelinę w dachu, a pod podłogą kryła się kryjówka na smakołyki. Wieczorem oboje zmęczeni, ale szczęśliwi, ułożyli się na miękkim posłaniu z mchu. Tofik oparł łeb na Meli, a ona zamruczała: „Nasz domek jest taki miły, bo jest dla nas obojga”.

Nad ogrodem zapadł zmierzch. Gwiazdy powoli rozświetlały granatowe niebo, a z domku dobiegało już tylko ciche, równe sapanie pieska i cichutki pomruk kotki. Cisza otuliła ich jak najcieplejszy koc. Wokół roznosił się słodki zapach lipy, a liście szeptały im dobranoc.

Dziś w nocy śnij o tym, jak razem budujecie coś pięknego – zupełnie jak Tofik i Mela. Zamknij oczy, a już za chwilę gwiazdy zabiorą cię w krainę najsłodszych snów. Dobranoc, przyjacielu.