Bajka o drzewie przyjaźni

— Bajka do czytania —

Kacperek stał przed bramą przedszkola z wielkim, kolorowym plecakiem na plecach. W środku czuł dziwny strach – wszystko było nowe: inne dzieci, inne zabawki, nawet zapach w powietrzu.

– Mamo, a jeśli nikt ze mną nie będzie chciał się bawić? – zapytał cicho, ściskając mocniej rączkę mamy. Mama pogłaskała go po głowie i powiedziała, że każdy ma czasem taki dzień. Potem dała mu mały, zielony kamyczek do kieszeni – miała to być odrobina jej odwagi.

Kiedy Kacperek wszedł do sali, zobaczył mnóstwo dzieciaków. Niektóre biegały, inne rysowały, a jedno małe dziewczynka siedziała samotnie pod oknem i układała klocki. Kacperkowi zrobiło się jej żal – sam też czuł się samotny.

– Cześć, jestem Kacperek. Mogę usiąść obok? – zapytał nieśmiało. Dziewczynka uśmiechnęła się i skinęła głową. – Jestem Zosia. Lubisz budować wieże? – Kacperek przytaknął i razem zaczęli układać klocki. Wkrótce wieża była tak wysoka, że sięgała prawie sufitu.

Wtedy do sali wszedł pan ogrodnik z dużym workiem ziemi i małą sadzonką. – Kto chce pomóc zasadzić drzewo przyjaźni? – zapytał. Wszystkie dzieci podbiegły. Kacperek i Zosia trzymali sadzonkę, a reszta wsypywała ziemię. Pan ogrodnik powiedział, że to drzewo będzie rosło tak, jak ich przyjaźń.

Całe popołudnie dzieci sadziły, podlewały i śpiewały piosenki. Kacperek zapomniał o strachu. Kiedy mama przyszła po niego, pokazał jej drzewo i z dumą opowiadał o Zosi i innych kolegach. Wychodząc, pomachał wszystkim ręką.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Kacperek dotknął zielonego kamyczka w kieszeni piżamy. Przez okno widział księżyc, a w myślach widział drzewo przyjaźni, które zasadził. Czuł się lekko i spokojnie. Wiedział, że jutro znów pójdzie do przedszkola – ale tym razem z uśmiechem.

Gwiazdy mrugały nad dachem, a wiatr szeptał liściom o nowych przygodach. Kacperek zamknął oczy i powoli odpłynął w krainę snów, gdzie drzewa przyjaźni sięgają nieba. Dobranoc, mały odkrywco, śpij dobrze.