Bajka o pianinie, które grało kolory

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał chłopiec o imieniu Oskar. Któregoś dnia wspiął się na stary strych i znalazł coś niezwykłego – pianino pokryte kurzem i pajęczynami.

Oskar ostrożnie dotknął jednego klawisza. Z pianina wyleciał błękitny dźwięk, który rozsypał się po całym strychu jak kropelki deszczu. Chłopiec uśmiechnął się i nacisnął kolejny klawisz – tym razem pojawił się złoty dźwięk podobny do promyka słońca.

Każdy klawisz miał swój własny kolor. Niski, gruby dźwięk był ciemnobrązowy jak ziemia w ogrodzie, a wysoki, delikatny – jasnoróżowy jak płatki kwiatów. Oskar grał coraz śmielej, a dźwięki tańczyły w powietrzu.

Nagle spostrzegł, że kiedy gra smutną melodię, kolory stają się szare i przygaszone. Zaczął więc grać wesołą piosenkę o ptakach i motylach. Zielenie i pomarańcze rozbłysnęły radośnie, a pianino samo z siebie zagrało jeszcze piękniej.

– Jak to działa? – zapytał Oskar szeptem. Pianino odpowiedziało cichym brzmieniem, które ułożyło się w słowa: „Gram twoimi uczuciami. Gdy jesteś smutny, moje dźwięki są łagodne. Gdy się cieszysz, stają się tańczące.”

Oskar postanowił zagrać kołysankę dla swojego misia. Każda nuta była srebrzysta i otulała pokój ciepłem. Nawet księżyc za oknem przybliżył się, by posłuchać. Dźwięki wirowały jak gwiazdy na niebie.

Kiedy skończył, w całym domu zrobiło się cicho i spokojnie. Oskar zamknął wieko pianina, ziewnął i przytulił misia. Czuł, że muzyka wypełniła go słodkim zmęczeniem.

Tej nocy Oskarowi śniło się, że pianino grało razem z gwiazdami, a każdy sen był nową, kolorową melodią. Dobranoc, mały muzyku. Dobranoc, pianino. Niech twoja muzyka śpi spokojnie aż do rana.