Peppie i zaczarowane ziarenko życzliwości

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju Srebrnego Lasu mieszkała mała lisica o imieniu Peppie. Peppie miała rudą kitę z białą końcówką i wielkie, ciekawskie oczy, które zawsze wypatrywały przygód. Każdego ranka wstawała wcześniej niż inne zwierzęta, żeby zdążyć powitać słońce.

Pewnego dnia, podczas spaceru wśród starych dębów, Peppie znalazła maleńkie, złociste ziarenko. Leżało samotnie na mchu, jakby czekało właśnie na nią. „Co ty tu robisz?” – szepnęła Peppie, biorąc ziarenko w łapki. Było ciepłe i delikatnie migotało. Postanowiła zabrać je do domu i zasadzić w małej doniczce na parapecie.

Przez kilka dni Peppie podlewała ziarenko i mówiła do niego codziennie „dzień dobry”. Nic się jednak nie działo. Zniecierpliwiona, poszła poradzić się mądrej sowy Zuzi. Sowa Zuzia, która mieszkała w dziupli najstarszego dębu, powiedziała: „To ziarenko potrzebuje nie tylko wody, ale i odrobiny twojego serca. Spróbuj podarować coś komuś innemu, a wtedy zobaczysz, co się stanie.”

Peppie zastanawiała się, co mogłaby podarować. Następnego dnia spotkała wiewiórkę Kasię, która zgubiła wszystkie orzechy. Peppie podzieliła się swoją porcją borówek, żeby Kasia nie była głodna. Kasia uśmiechnęła się szeroko i podskoczyła radośnie. Peppie poczuła przyjemne ciepło w brzuszku, jakby ktoś zapalił w nim małą lampkę.

Gdy wróciła do domu, spojrzała na doniczkę. Z ziarenka wyrastała maleńka, zielona łodyżka! Peppie była zachwycona. Kolejnego dnia pomogła borsukowi Borysowi posprzątać norkę po zimie, a łodyżka urosła jeszcze wyżej i wypuściła dwa listki. Każdy dobry uczynek sprawiał, że roślina stawała się silniejsza.

W końcu, po tygodniu dzielenia się i pomagania, na łodyżce zakwitł przepiękny, srebrzysty kwiat. Płatek po płatku otwierał się na świat, a w środku znajdowało się mnóstwo nowych, złocistych ziarenek. Peppie zrozumiała, że życzliwość jest jak to ziarenko – im więcej się nią dzielisz, tym więcej jej wokół ciebie.

Rozdała ziarenka wszystkim swoim przyjaciołom: Kasi, Borysowi, a nawet małemu jeżykowi, który zawsze był nieśmiały. Każde ziarenko, które ktoś dostał, sadził w swoim ogródku i podlewał dobrymi uczynkami. Wkrótce cały Srebrny Las rozkwitł srebrzystymi kwiatami, a wśród nich biegała szczęśliwa Peppie.

Tego wieczoru, gdy słońce powoli chowało się za wzgórzami, Peppie usiadła na swoim ulubionym kamieniu. Patrzyła na migoczące kwiaty i czuła spokój w sercu. Wiedziała, że wystarczy jeden mały gest, by świat stał się piękniejszy. Zamknęła oczy, a gwiazdy zaczęły cicho nucić kołysankę nad Srebrnym Lasem, otulając ją do snu.