Bajka o parzeniu kawy

— Bajka do czytania —

Każdego ranka, gdy słońce zaglądało przez firankę, mama zajączka Tofika wchodziła do kuchni i zaczynała swój mały rytuał – parzenie kawy. Tofik siadał na swoim krzesełku i z zaciekawieniem patrzył, jak mama wyjmuje błyszczące ziarenka z słoika.

„Mamo, po co to robisz?” – zapytał Tofik, wskazując na młynk do kawy. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „To ziarenka kawy. Teraz je zmielę, a potem zaleję gorącą wodą. Wtedy powstanie pyszny napój, który pomaga mi zacząć dzień.”

Mama wsypała ziarenka do młynka, a ten zaczął cicho mruczeć. Tofik przyłożył ucho i usłyszał śmieszny dźwięk – zupełnie jakby mały ptaszek śpiewał w środku. „A potem?” – dopytywał Tofik, gdy mama przesypała mielony proszek do filiżanki.

Z czajnika unosiła się para. Mama zalała proszek gorącą wodą, a w pokoju rozszedł się piękny zapach – ciepły, trochę słodkawy i bardzo przyjemny. Tofik wciągnął nosem powietrze i uśmiechnął się. „Pachnie jak las po deszczu” – powiedział.

„Czy mogę spróbować?” – zapytał zajączek. Mama podała mu małą łyżeczkę kawy. Tofik ostrożnie spróbował i zmarszczył nosek. „Jest gorzkie!” – zawołał. Mama zaśmiała się i powiedziała: „Kawa to napój dla dorosłych. Ale mam dla ciebie coś innego.”

Mama nalała do miseczki ciepłego mleka i dodała łyżeczkę miodu. Zamieszała i podała Tofikowi. Zajączek napił się i poczuł, jak słodkie, gładkie mleko rozgrzewa mu brzuszek. „Mniam! To jest pyszne!” – powiedział.

Usiedli razem przy stole: mama piła kawę, a Tofik popijał mleko z miodem. Przez okno widać było, jak słońce wstaje nad łąką. „Każdy ma coś swojego” – pomyślał Tofik. „Mama kawę, a ja mleko. I oboje jesteśmy szczęśliwi.”

Wieczorem, gdy księżyc zastąpił słońce, Tofik leżał w swoim łóżeczku. Zamknął oczy i pomyślał o porannym zapachu kawy. „Dobranoc, mamo” – szepnął. „Dobranoc, synku” – odpowiedziała mama, gasząc światło. I po chwili słychać było tylko cichy oddech śpiącego zajączka.