Bajka o pajaku Pikusiu i niteczkach przyjaźni

— Bajka do czytania —

W starym, zielonym ogrodzie, pod liściem maliny mieszkał mały pajak Pikuś. Miał osiem nóżek i umiał tkać najpiękniejsze sieci ze srebrnych niteczek.

Pewnego dnia Pikuś zaczął tkać nową sieć między gałązkami krzaczka porzeczek. Nitki były cieniutkie i lśniły w słońcu. Pikuś pracował powoli, bo chciał, żeby sieć była mocna i ładna.

Nagle zobaczył małą biedronkę, która smutno siedziała na liściu. Biedronka miała jedną plamkę mniej niż zwykle i bardzo się tym martwiła. – Zgubiłam swoją plamkę w drodze do domu – powiedziała cichutko.

Pikuś odłożył swoją nitkę i zapytał: – A jak wyglądała ta plamka? – Była okrągła i czarna, jak mały guziczek – westchnęła biedronka. Pikuś pomyślał chwilę i uśmiechnął się ośmioma oczkami.

Zaczął tkać maleńką czarną niteczkę. Kręcił ją w kółko, aż powstała mała, okrągła plamka. – Proszę, możesz ją przykleić na swój pancerzyk – powiedział. Biedronka z radością przytuliła nową plamkę.

– Dziękuję! Jesteś bardzo miły – zawołała biedronka. Pikuś poczuł, że jego małe serduszko robi się ciepłe. Wrócił do swojej sieci i tkał dalej z jeszcze większą radością. Każda nitka lśniła mocniej niż przedtem.

Kiedy sieć była gotowa, Pikuś spojrzał w niebo. Zapadał zmierzch, a na niebie pojawiła się pierwsza gwiazda. Biedronka już dawno poleciała do swojego domku pod kamieniem. Pikuś zwinął się w kłębek na swojej sieci i zamknął oczy.

Srebrne niteczki delikatnie kołysały go jak w hamaku. W ogrodzie zrobiło się cicho, tylko księżyc świecił nad głową Pikusie. I wtedy Pikuś wyszeptał: – Dobranoc, ogródku. Dobranoc, gwiazdo. I zasnął spokojnie.