Bajka o orle Orlim i wietrze

— Bajka do czytania —

Wysoko w górach, na najwyższej skale, mieszkał mały orzełek o imieniu Orli. Miał piękne, złote piórka i ogromne, ciekawskie oczy, które patrzyły na świat z zachwytem. Każdego ranka siadał na brzegu gniazda i patrzył, jak inne ptaki szybują po niebie. „Ja też tak chcę!” – mówił do siebie, ale bał się zrobić pierwszy krok.

Pewnego dnia mama orlica powiedziała: „Orli, nie musisz od razu latać jak wiatr. Spróbuj najpierw machać skrzydłami w gnieździe, poczuj, jak powietrze cię unosi.” Orli posłuchał i zaczął machać. Najpierw wolno, potem coraz szybciej. Poczuł, jak wiatr delikatnie głaszcze jego piórka.

Nagle usłyszał cichy głos wiatru: „Orli, nie bój się! Kiedy będziesz gotowy, ja cię poniosę. Pamiętaj, że nie trzeba od razu być najszybszym. Czasem wystarczy mały krok.” Orli spojrzał w dół – z gniazda na ziemię było daleko. Zacisnął mocno oczy… i zrobił jeden mały skok.

Skrzydła same się rozłożyły, a wiatr podniósł go delikatnie do góry. Orli frunął jak liść niesiony przez bryzę. Leciał nad łąkami pełnymi kwiatów, nad strumykami, w których pluskały się rybki. To było cudowne! „Umiem! Umiem!” – krzyczał z radości.

Ale nagle wiatr ucichł. Orli zaczął opadać. Przestraszył się i zatrzepotał skrzydłami. „Nie martw się – szepnął wiatr. – Gdy mnie nie ma, możesz latać własną siłą.” Orli machał mocniej i znowu wzbił się w górę. Zrozumiał, że wiatr mu pomaga, ale to on sam jest panem swoich skrzydeł.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za górami, Orli wrócił do gniazda. Mama pogłaskała go dziobem po głowie. „Jesteś dzielny, mój mały orle. Nauczyłeś się, że każdy krok, nawet ten mały, przybliża do celu.” Orli wtulił się w miękkie piórka mamy i uśmiechnął.

Gwiazdy powoli zapalały się na niebie. Orli patrzył na nie i myślał: „Jutro polecę dalej, jeszcze wyżej.” A wiatr cichutko nucił mu kołysankę, aż mały orzeł zamknął swoje ciekawskie oczy i zasnął spokojnym, głębokim snem.

Dobranoc, Orli. Niech twoje skrzydła zawsze znajdą dobry wiatr.