Niesforna wiewiórka i leśny spokój

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa sięgały prawie do nieba, mieszkała wiewiórka o imieniu Rudka. Rudka miała rude futerko i puszysty ogon, a w jej głowie roiło się od szalonych pomysłów. Każdego dnia wymyślała nowe psoty – skakała z gałęzi na gałąź, zrzucała szyszki na przechodzące zwierzęta i głośno chichotała. Lecz nie wszystkim jej figle się podobały.

Pewnego dnia Rudka postanowiła zrobić wielką niespodziankę. Zebrała wszystkie orzechy, które jej mama starannie ułożyła w dziupli, i wysypała je na polanę. Chciała zobaczyć, jak inne zwierzęta będą je zbierać. Tymczasem zapomniała, że orzechy były przygotowane na zimę.

Mama wiewiórka zmartwiła się bardzo. "Rudko, gdzie są nasze zapasy?" – zapytała smutnym głosem. Rudka spuściła uszy. Nie chciała sprawić przykrości mamie. Obiecała, że posprząta bałagan.

Poszła na polanę, ale tam już roiło się od zwierząt. Wiewiórka zobaczyła, jak małe ptaszki dziobią orzechy, a zając z zajączkiem cieszą się ze smakołyków. Rudka chciała odzyskać orzechy, ale serce jej zmiękło – zwierzęta były takie szczęśliwe.

Wtedy przyszedł stary żółw Stefan. "Widzę, że zrobiłaś dobry uczynek, Rudko, chociaż niechcący. Dzielenie się z innymi jest piękne, ale pamiętaj, że trzeba też myśleć o swoich obowiązkach. Nieważne, czy jesteś duża czy mała – każdy ma coś do zrobienia."

Rudka westchnęła. Zrozumiała, że psoty mogą być fajne, ale muszą być w odpowiednim czasie i miejscu. Przeprosiła mamę i razem z nią zebrały nowe orzechy, tym razem zostawiając trochę dla leśnych przyjaciół.

Od tamtej pory Rudka bawiła się wesoło, ale nie przeszkadzała innym. Kiedy nadchodził wieczór, siadała na gałęzi i patrzyła w niebo. Gwiazdy mrugały do niej, jakby mówiły: "Dobrze, że jesteś taka mądra".

I wtedy mama wiewiórka tuliła Rudkę do snu. "Dobranoc, córeczko. Spokojnych snów." Rudka zamykała oczy, a w lesie zapadała cisza. Nawet najbardziej niesforne zwierzątka potrzebują chwili wyciszenia – pomyślała i zasnęła.