Milka i tajemniczy talent

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej norce pod starym dębem mieszkała mysia rodzina. Była w niej mądra mama, tata i pięcioro małych myszątek. Najmłodsza z nich, Milka, urodziła się bez jednej przedniej łapki. Kiedy jej rodzeństwo biegało i szalało, Milka pozostawała w tyle, ale w jej małych oczkach zawsze świeciła ciekawość.

Pewnego dnia, gdy myszki bawiły się w berka wśród korzeni, Milka nie mogła nadążyć. „Nie martw się, Milka” – powiedziała jej siostra Figa. „Może nie umiesz biegać tak szybko, ale na pewno potrafisz coś wyjątkowego.” Milka westchnęła, ale postanowiła nie poddawać się.

Następnego dnia, podczas spaceru po lesie, Milka nagle zatrzymała się i wciągnęła powietrze. „Czuję coś pysznego!” zawołała. Reszta myszek popatrzyła na nią zdziwiona – nic nie czuły. Milka powędrowała w stronę krzaka i znalazła tam ukryty pod liśćmi zapas żołędzi. Od tej pory wszyscy zaczęli doceniać jej niezwykły węch.

Wkrótce w lesie ogłoszono wielki konkurs na znalezienie największego skarbu jesieni. Każda mysz mogła wziąć udział. Milka bardzo chciała spróbować, choć bała się, że jej brak łapki jej przeszkodzi. Mama przytuliła ją i szepnęła: „Pamiętaj, że twój dar jest ukryty w tobie, nie w tym, czego ci brakuje.”

W dniu konkursu wszystkie myszy biegały po lesie. Milka skupiła się na zapachach. Dzięki swojemu doskonałemu węchowi i cichym krokom (bo bez jednej łapki stąpała bardzo lekko) wyczuła największy orzech laskowy, który był ukryty w dziupli spróchniałego drzewa.

Kiedy Milka przyniosła orzech na polanę, wszystkie myszy klasnęły w łapki. Orzech był ogromny i lśniący jak małe słońce. Figa objęła siostrę: „Widzisz? Jesteś wyjątkowa!” Milka uśmiechnęła się od ucha do ucha, a w jej sercu zagościła radość.

Od tego dnia nikt już nie patrzył na Milkę ze smutkiem czy litością. Wszyscy wiedzieli, że ma szczególny talent, który pomaga całej rodzinie. Milka czuła się szczęśliwa i kochana, a jej brak łapki przestał mieć znaczenie.

Gdy zapadł wieczór, Milka położyła się w swojej norce, otulona ciepłą trawką. Przez otwór w norce widziała mały skrawek nieba usiany gwiazdami. Jedna z nich zamigotała szczególnie jasno, jakby jej mówiła: „Jesteś ważna.” Milka zamknęła oczy i z uśmiechem zasnęła, wiedząc, że jutro znów będzie wspaniały dzień.