Naleśnik Tadzio

— Bajka do czytania —

W małej kuchni, na talerzu, leżał sobie mały naleśnik o imieniu Tadzio. Był złocisty, pachnący i bardzo miękki. Tadzio marzył, aby ktoś go zjadł, ale trochę się bał, czy to nie będzie bolało.

Pewnego dnia przyszła mała dziewczynka o imieniu Zosia. Zobaczyła Tadzia i uśmiechnęła się. "Jaki ładny naleśnik!" – powiedziała. Tadzio poczuł się dumny.

Zosia wzięła talerz i usiadła przy stole. Tadzio leżał spokojnie. Dziewczynka posmarowała go dżemem truskawkowym. Tadzio poczuł przyjemne łaskotanie.

Kiedy Zosia wzięła widelec, Tadzio zamknął oczy. Ale zamiast bólu poczuł ciepło i smak. Był zjedzony, ale to było jak przytulenie.

Potem Zosia zjadła jeszcze kilka naleśników, ale Tadzio był pierwszym i najsmaczniejszym. Dziewczynka była bardzo szczęśliwa.

Tadzio zrozumiał, że bycie zjedzonym to nie koniec, ale początek radości. Jego smak sprawił, że Zosia uśmiechnęła się szeroko.

Wieczorem Zosia poszła spać, a w kuchni zapanowała cisza. Tadzio już nie było, ale jego wspomnienie unosiło się w powietrzu jak delikatny zapach wanilii. Gwiazdy na niebie mrugały do siebie, a w kuchni było cicho i spokojnie. Dobranoc, Tadzio. Dobranoc, Zosiu.