Myszka Miki i tajemniczy skarb

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku pod starym dębem mieszkała Myszka Miki. Miała miękkie, szare futerko i wesołe oczka, które błyszczały jak dwa małe guziczki. Każdego ranka Miki wychodziła na łąkę, by zbierać jagody i słuchać śpiewu ptaków. Była bardzo samodzielna, ale czasem czuła się trochę samotna.

Pewnego dnia, gdy Miki kopała małą dziurkę pod korzeniami dębu, jej łapka natknęła się na coś twardego. Z ciekawością odgarnęła ziemię i ujrzała mały, gliniany dzbanuszek. Kiedy go otworzyła, w środku błyszczały złociste orzechy laskowe! Było ich tyle, że starczyłoby na całą zimę. Miki z radością zaniosła skarb do swojego domku.

Następnego dnia do Miki zapukała Wiewiórka Wiki. – Miki, czy mogłabyś pożyczyć mi trochę orzechów? Moja spiżarnia jest prawie pusta, a zima tuż-tuż – poprosiła nieśmiało. Miki zawahała się. Orzechy były jej skarbem, ale widząc smutne oczy Wiki, poczuła, że serce jej rośnie. – Oczywiście, Wiki! Weź tyle, ile potrzebujesz – powiedziała z uśmiechem.

Wieczorem do drzwi zapukał również Jeżyk Igiełka. Jego norka była wilgotna i zimna, a on sam marzł. – Miki, czy masz może jakieś ciepłe liście lub orzechy, bym mógł się ogrzać i zjeść coś przed snem? – zapytał. Miki bez wahania dała mu garść orzechów i pomogła ułożyć suchy mech. Igiełka podziękował i poszedł do swojego legowiska, a Miki poczuła ciepło w brzuszku.

Kolejnego dnia przyszła Sowa Mądrala. – Miki, słyszałam, że znalazłaś skarb. Czy mogłabyś podzielić się kilkoma orzechami na leśną ucztę? Chcemy zaprosić wszystkie zwierzęta, by wspólnie uczcić koniec jesieni – powiedziała. Miki pomyślała o swoim dzbanuszku, który robił się coraz lżejszy. Ale przypomniała sobie radość Wiki i Igiełki. – Dobrze, Mądralu. Weź tyle, ile trzeba na ucztę – zgodziła się.

Podczas leśnej uczty wszystkie zwierzęta dziękowały Miki za jej hojność. Bawili się, tańczyli i jedli pyszne orzechy. Miki zobaczyła, że dzielenie się z innymi daje dużo więcej radości niż chowanie skarbu dla siebie. Jej domek znów był cichy, ale w sercu miała mnóstwo ciepła.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Miki położyła się do swojego łóżeczka z liści. Przez okno widziała srebrzysty księżyc i słyszała szum wiatru. Pomyślała o wszystkich przyjaciołach, którym pomogła, i uśmiechnęła się sennie. – Dobranoc, lesie – szepnęła i zasnęła spokojnie, wiedząc, że prawdziwy skarb to przyjaźń i dobre serce.