Muminek i spadająca gwiazdka

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, kiedy niebo nad Doliną Muminków zrobiło się granatowe, a pierwsze gwiazdy zaczęły mrugać, Muminek usiadł na swoim ulubionym kamieniu i patrzył w górę. Nagle zobaczył coś wyjątkowego – malutką, jasną gwiazdkę, która spadała prosto w dół, wirując jak liść na wietrze.

Muminek zerwał się i pobiegł w stronę, gdzie gwiazdka zniknęła za wzgórzem. Po drodze spotkał Małą Mi, która grzebała patykiem w ziemi. – Co się stało? – zapytała. – Widziałem spadającą gwiazdę! – zawołał Muminek. – Musimy ją znaleźć, zanim zgaśnie!

Razem poszli dalej, a po chwili dołączył do nich Włóczykij, który właśnie wracał ze spaceru. – Słyszałem o spadających gwiazdach – powiedział cicho. – Mówią, że spełniają marzenia, jeśli się je złapie, zanim dotkną ziemi. – Przyśpieszyli kroku, a Ryjek przytruchtał z latarką, żeby było im jaśniej.

Wkrótce, za starym dębem, znaleźli coś niezwykłego. Na mchu leżała malutka, ciepła kuleczka, która świeciła delikatnym, złotym blaskiem. To była ta gwiazdka – teraz mała i spokojna, jakby zmęczona podróżą. – Jest taka piękna – szepnęła Mała Mi, a Muminek ostrożnie wziął ją w łapki.

Gwiazdka mrugała miarowo, jakby oddychała. Przyjaciele usiedli wokół niej na trawie. – Musi wrócić do domu – powiedział Włóczykij. – Ale jak? – zapytał Ryjek. Muminek pomyślał chwilę, po czym podniósł gwiazdkę wysoko nad głowę i zawołał: – Hej, gwiazdy na niebie! Wasza siostrzyczka jest tutaj!

Wtedy stało się coś cudownego. Z nieba popłynęła srebrzysta wstęga, która otuliła małą gwiazdkę i uniosła ją delikatnie w górę. Gwiazdka świeciła coraz jaśniej, aż w końcu połączyła się z innymi gwiazdami na niebie. – Odleciała – uśmiechnął się Ryjek. – I spełniła nasze marzenie o przygodzie – dodała Mała Mi.

Muminek patrzył za nią, czując w sercu ciepło. – Każdy z nas ma w sobie takie światło – powiedział cicho. – Nawet małe rzeczy mogą dawać wielkie ciepło. Przyjaciele przytulili się do siebie, a nad Doliną Muminków gwiazdy zaczęły tańczyć wesoło.

Wieczór zrobił się cichy i spokojny. Muminek wrócił do swojego domu, położył się w wygodnym łóżku i przez okno patrzył na migoczące niebo. – Dobranoc, gwiazdko – szepnął. – Dobranoc, Mamusiu, Tatusiu. – I zamknął oczy, a sen przyszedł lekko jak piórko, otulając go miękką ciszą.