Elza i Tęczowy Kamień

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym domku na skraju lasu mieszkała Elza. Miała niebieskie oczy jak chabry i włosy jasne jak len. Każdego wieczoru, przed snem, patrzyła przez okno na gwiazdy i marzyła o wielkich przygodach.

Pewnego dnia, podczas zabawy w ogrodzie, Elza znalazła pod krzakiem malin coś błyszczącego. Był to mały, okrągły kamień, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy. Elza wzięła go do ręki i poczuła przyjemne ciepło.

„Jesteś bardzo ładny”, szepnęła Elza. Kamień zaiskrzył się jeszcze mocniej, jakby odpowiadał. Dziewczynka schowała go do kieszeni sukienki i pobiegła pokazać mamie. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „To wyjątkowy kamień, Elzo. Może spełniać marzenia, ale tylko te dobre i małe.”

Elza zastanowiła się: jakie ma marzenie? Chciała polecieć na księżyc, zobaczyć smoka, albo dostać wielkiego misia. Ale potem spojrzała na swojego pluszowego zajączka, który miał przetarty nosek i brakowało mu guzika. „Chciałabym, żeby mój zajączek był cały i zdrowy” – powiedziała cicho.

Kamień zajaśniał delikatnym światłem. Elza zamknęła oczy, a gdy je otworzyła, zajączek miał nowy nosek i błyszczący guzik. Był taki śliczny! Elza przytuliła go mocno i poczuła, że to najszczęśliwszy moment w jej życiu.

Następnego dnia poszła do ogrodu, gdzie spotkała małego ptaszka, który nie umiał latać. Ptaszek smutno ćwierkał na trawie. Elza wyciągnęła kamień i pomyślała: „Chciałabym, żeby ptaszek mógł fruwać.” Kamień znów zajaśniał, a ptaszek poderwał się do lotu i zaśpiewał radośnie.

Wieczorem Elza wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Położyła kamień na parapecie i spojrzała na gwiazdy. Zrozumiała, że najpiękniejsze marzenia to te, które sprawiają radość innym. Kamień świecił słabo, jakby mówił: „Dobranoc, Elzo.”

Elza przytuliła zajączka, zamknęła oczy i szepnęła: „Dziękuję, tęczowy kamieniu.” W pokoju zrobiło się cicho, tylko gwiazdy migotały za oknem. Elza zasnęła spokojnie, marząc o kolejnym dniu pełnym magii i uśmiechów.