Motyle i zagubiony blask

— Bajka do czytania —

W kolorowej łące, gdzie kwiaty tańczyły na wietrze, mieszkały setki motyli. Każdy z nich miał skrzydła w innym odcieniu – złote, różowe, błękitne i zielone. Najbardziej ze wszystkich błyszczał jednak mały motylek o imieniu Lotek. Jego skrzydła mieniły się jak krople rosy w słońcu.

Lotek uwielbiał latać nad łąką i podziwiać, jak jego skrzydła rzucają tęczowe cienie na trawę. Często myślał: „Jestem najpiękniejszym motylem na świecie!”. Inne motyle podziwiały go, ale Lotek rzadko się do nich odzywał. Wolał samotnie krążyć nad najwyższymi kwiatami.

Pewnego dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Lotek usłyszał cichutki płacz. To była mała biedronka, która siedziała na listku i ocierała łezki. „Co się stało?” – zapytał Lotek, choć zwykle nie zatrzymywał się przy innych. „Zgubiłam swój blask” – wyszeptała biedronka. „Moje kropki przestały świecić, a bez nich nie umiem znaleźć drogi do domu”.

Lotek spojrzał na swoje lśniące skrzydła. Przez chwilę pomyślał, że mógłby polecieć dalej, ale coś w serduszku kazało mu zostać. „Pomogę ci” – powiedział cicho. Zaczął krążyć wokół biedronki, a jego skrzydła rzucały migoczące światło na jej czarny pancerzyk. Nagle kropki biedronki zaczęły delikatnie błyszczeć.

Biedronka uśmiechnęła się. „Dziękuję! Teraz widzę ścieżkę!” – zawołała radośnie. Lotek poczuł ciepło w sercu. „To nic takiego” – odparł, ale w duchu był dumny. Odprowadził biedronkę aż do jej domku pod starym dębem.

Gdy wracał na łąkę, spotkał gąsienicę, która smutno zwijała się w kłębek. „Nie mogę znaleźć liścia, który by mnie ogrzał” – powiedziała. Lotek bez wahania rozłożył skrzydła i osłonił gąsienicę przed chłodnym wiatrem. Jego blask ogrzał ją jak mały kocyk.

Następnego ranka wszystkie motyle zobaczyły, że Lotek nie jest już taki sam. Jego skrzydła wciąż były piękne, ale teraz promieniowały spokojnym, miękkim światłem. „Co się stało?” – pytały. Lotek uśmiechnął się. „Odkryłem, że prawdziwy blask nie polega na tym, jak wyglądam, ale na tym, jak potrafię nim dzielić się z innymi”.

Od tamtej pory Lotek każdego wieczoru siadał na najwyższym kwiecie i rozświetlał łąkę, pomagając małym stworzeniom wrócić do domów. A gdy zapadała noc, gwiazdy na niebie mrugały do niego porozumiewawczo, jakby mówiły: „Dobrze cię widzieć, mały motylku”.

I tak, gdy słońce zaszło, a na niebie pojawił się księżyc, Lotek zwinął skrzydła i zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie mógł komuś pomóc. Cicho, cichutko, tylko szum traw i oddech śpiących kwiatów towarzyszyły jego snowi. Dobranoc, mały motylku.