Mikuś i wyścig dobrych serc

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym warsztacie mieszkał sobie Mikuś – mały motor, cały czerwony, z okrągłymi błyszczącymi reflektorami i gumowymi oponkami, które pachniały świeżą gumą. Mikuś uwielbiał pędzić po szosie, czuć wiatr w chłodnicy i słuchać radosnego warkotu silnika.

Codziennie Mikuś trenował na leśnej drodze – zawijał wokół sosen, prześlizgiwał się po zakrętach i za każdym razem starał się być szybszy. „Chcę być najszybszym motorem na całym łąkowym torze!” – mruczał do siebie, kołysząc ramionami, które służyły mu za kierownicę.

Pewnego dnia na trasie wyścigu Mikuś usłyszał cichy, smutny dźwięk. To stary, zielony traktorek o imieniu Tadek utknął w błotnistej kałuży. „Pomóż, Mikusiu! Moje koła obracają się w miejscu, a ja nie mogę ruszyć!” – poprosił Tadek. Mikuś przystanął. Chciał pędzić dalej, ale serce podpowiedziało mu inaczej.

Mikuś podjechał do Tadka, przyczepił do niego swoją linkę holowniczą i zaczął ciągnąć. Szarpnął raz, drugi – oponki wpijały się w błoto, a silnik warczał z wysiłku. W końcu, z głośnym „plask!”, Tadek uwolnił się z kałuży. „Dziękuję!” – zaświecił reflektorami Tadek. Mikuś uśmiechnął się, choć był trochę zmęczony.

Gdy Mikuś wrócił na tor, wszystkie motory już dawno minęły metę. Był ostatni. Ale z daleka zobaczył, że Tadek macha zielonym ramieniem, a inne pojazdy krzyczą: „Brawo, Mikusiu! To było prawdziwe mistrzostwo!”. Mikuś zdziwił się – przecież przegrał wyścig – ale czuł w środku ciepło jak po dobrej porcji benzyny.

Wtedy zrozumiał, że nie zawsze liczy się pierwsze miejsce. Czasem wygraną jest to, że pomogło się komuś w potrzebie. A uśmiech Tadka był dla niego jak złoty medal. Mikuś odtąd jeździł wolniej, ale za to zawsze rozglądał się, czy ktoś nie potrzebuje pomocy.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za wzgórza, Mikuś wrócił do warsztatu. Jego oponki były jeszcze trochę mokre od błota, a silnik cicho mruczał z zadowolenia. Mama-motor nakryła go ciepłym kocem z filcu i szepnęła: „Jesteś dzielny, synku”.

Mikuś zamknął reflektory i popatrzył przez okno na gwiazdy. Jedna z nich mrugała do niego jak przyjaciel. „Dobranoc, Tadku” – wyszeptał i zasnął słodko, marząc o wyścigach pełnych uśmiechów.