Maks, mały monster trak

— Bajka do czytania —

W wielkim, czerwonym zajeździe za miastem mieszkały monster traki. Największy był Grom – potężny, z kołami wyższymi niż domek dla ptaków. Najszybszy był Błysk – cały w ognistych pasach. A najmniejszy ze wszystkich był Maks – mały, zielony monster trak z okrągłymi reflektorami jak oczy sowy.

Codziennie rano traki wyjeżdżały na wyścigi i pokazy. Maks też chciał brać udział, ale zawsze zostawał w tyle. „Jesteś za mały” – mówił Grom. „Nie dasz rady” – dodawał Błysk. Maks wracał do swojego kąta w garażu i patrzył przez okno na chmury. Czuł się smutny, ale nie przestawał wierzyć, że kiedyś pokaże, na co go stać.

Pewnego wieczoru niebo pociemniało. Błyskawice rozświetliły horyzont, a deszcz lunął jak z cebra. Grom i Błysk wyruszyły, by pomóc mieszkańcom, ale drogę zagrodziło ogromne błoto. Grom zakopał się po same osie. Błysk ślizgał się i dymił. „Nie damy rady!” – krzyczały. Wtedy zza zakrętu wyjechał Maks. Jego małe koła łatwo sunęły po mokrej ziemi.

„Mogę podjechać bliżej!” – zawołał Maks. Wyciągnął linę z haka i owinął wokół Groma. Grom próbował ruszyć, ale był ciężki. „Potrzebujemy was wszystkich!” – krzyknął Maks. Grom i Błysk wzięły głęboki wdech i pociągnęły razem. Błoto chlupnęło i Grom wyskoczył wolny. Wszystkie traki zaczęły klaksonować z radości.

„Maks, ty jesteś naszym bohaterem!” – powiedział Grom, otrzepując błoto z kół. „Nie chodzi o to, jaki jesteś duży, ale o to, że pomagasz” – dodał Błysk. Maks uśmiechnął się od reflektora do reflektora. Od tamtej pory każdego wieczoru traki stawały w kręgu i opowiadały historie o tym, jak mały monster trak uratował wielkiego.

Gdy słońce zaszło, Maks wrócił do swojego kąta. Przez okno widział gwiazdy – tysiące małych światełek na ciemnym niebie. Pomyślał, że każdy, nawet najmniejszy, może być kimś ważnym. Zamknął reflektory, westchnął cicho i zasnął słodko, a wokół niego unosił się zapach ciepłej gumy i mokrej ziemi.