Mleczko migdałowe

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu, gdzie pachniało orzechami i miodem, mieszkał mały Migdałek. Miał twardą, brązową skórkę, a w środku krył biały, delikatny miąższ. Każdego ranka wyglądał przez okno i patrzył na dzieci pijące krowie mleko. Bardzo mu smutno, że nie może być taki płynny i pijany jak one.

Pewnego dnia Migdałek zapytał swoją mamę, Orzechową Panią: "Mamo, dlaczego nie mogę być mleczkiem? Chciałbym, żeby dzieci mnie piły i się uśmiechały." Mama pogłaskała go po skórce i powiedziała: "Abyś stał się mleczkiem, musisz spotkać Wodę i Słodki Miód. Oni pomogą ci się zmienić."

Migdałek wyruszył w podróż przez kuchenny stół. Najpierw spotkał Kropelkę Wody, która tańczyła na łyżce. "Wodo, zabierz mnie do miseczki, proszę" – poprosił. Woda zgodziła się i chlupnęła do szklanej miseczki.

Potem przyleciał Słodki Miód, cały złoty i lepki. "Dodam odrobinę słodyczy, żeby dzieciom smakowało" – zaśmiał się i wlał do miseczki. Wszystko zaczęło się mieszać. Migdałek poczuł, jak robi się miękki i gładki.

Po chwili z miseczki popłynęło białe, pachnące mleczko. Było takie, jak migdałek marzył – delikatne i słodkie. Dzieci zobaczyły je i zawołały: "O, mleko migdałowe! Pijmy je!"

Mleczko wlano do kubeczków. Dzieci piły je z radością, a na ich twarzach pojawił się uśmiech. Migdałek był szczęśliwy, że spełniło się jego marzenie. Zrozumiał, że czasem małe zmiany prowadzą do wielkich rzeczy.

Gdy zapadł wieczór, ostatnia kropla mleczka migdałowego została w kubeczku. Patrzyła na gwiazdy na niebie i szeptała: "Dobranoc, dzieci". A dzieci odpowiedziały: "Dobranoc, migdałkowe mleczko" i zasnęły spokojnie.