Bajka o chlebie pszennym

— Bajka do czytania —

Na wielkim, złotym polu, wśród innych kłosków, rósł mały kłosek pszenicy o imieniu Złotko. Każdego dnia wschodziło słońce i ogrzewało go swoimi promieniami, a deszczyk delikatnie go podlewał. Złotko czuł się szczęśliwy i co rano mówił: „Jestem mały, ale rosnę i rosnę, by kiedyś stać się czymś wyjątkowym.”

Pewnego dnia, gdy Złotko urósł już wysoki i złocisty, na pole przyszedł rolnik. Delikatnie ściął kłosy i włożył je na wóz. Złotko pojechał w wielką podróż – najpierw do młyna. „Co się ze mną stanie?” – zastanawiał się.

W młynie maszyny zamieniły ziarenka pszenicy w biały, puszysty proszek – mąkę. Złotko poczuł, że zmienił się w coś nowego. Mąka była miękka i pachnąca. Potem trafiła do wielkiego piekarnika.

Piekarz, pan Janek, zagniôtł mąkę z wodą i solą, dodał odrobinę miłości i uformował okrągły bochenek. Włożył go do gorącego pieca. Po chwili z pieca dobył się cudowny zapach – to Złotko stał się pysznym, chrupiącym chlebem. „Jestem gotowy!” – szepnął do siebie.

Chleb trafił na sklepową półkę, a potem do domu małej dziewczynki o imieniu Zosia. Zosia zobaczyła go i uśmiechnęła się. Mama pokroiła chleb na kromki, posmarowała masłem i podała Zosi. Dziewczynka ugryzła kawałek i powiedziała: „Mniam! Jaki pyszny chlebek! Dziękuję ci, mały kłosku, że stałeś się moim jedzeniem.”

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się gwiazdy, Zosia położyła się do łóżka. Przytuliła swojego pluszowego misia i pomyślała o tym, jak małe ziarenko przemierzyło długą drogę, by stać się chlebem. „Jesteś bardzo dzielny, Złotko” – wyszeptała. I zasnęła spokojnie, a księżyc zaglądał przez okno.

Dobranoc, Złotko. Dobranoc, Zosiu. Śpijcie smacznie, a wasze sny niech będą słodkie jak miód na świeżym chlebie.