Misiu i nocne przygody

— Bajka do czytania —

Mały miś Kuba mieszkał w przytulnej jaskini na skraju lasu. Każdego wieczoru, kiedy słońce chowało się za horyzontem, Kuba czuł, jak ogarnia go niepokój. Bał się ciemności, która zapadała nad lasem, i myślał, że sama cisza jest straszna.

Pewnego wieczoru mama misia usiadła obok niego na miękkim mchu. - Kubusiu, widzisz te małe świecące punkciki na niebie? - zapytała łagodnie. Kuba spojrzał przez okno jaskini, ale był zbyt zestrachany, by dostrzec coś więcej niż ciemność.

Mama uśmiechnęła się i przytuliła go mocno. - To są gwiazdy, maleńki. Każda z nich jest jak przyjaciel, który mruga do ciebie z góry. One nigdy nie gasną i zawsze czuwają nad nami, gdy śpimy.

Kuba westchnął i znów wyjrzał. Tym razem zobaczył jedno małe światełko – migoczące i ciepłe. - Naprawdę są przyjaciółmi? - zapytał niepewnie. - Tak, a każda ma swoją historię. Popatrz, ta jasna nazywa się Iskierka, a ta obok to Mrugaczka.

Z każdą opowieścią mamy Kuba czuł, jak strach maleje. Zaczął dostrzegać coraz więcej gwiazd – niektóre były maleńkie, inne duże i błyszczące. Niebo przestało być czarne i puste, a stało się pełne blasku i tajemnic.

Mama delikatnie pogłaskała go po łebku. - A teraz zamknij oczy i wyobraź sobie, że lecisz na chmurce pomiędzy gwiazdami. Każda z nich szepcze ci dobranoc i otula cię swoim światłem. Kuba posłusznie zamknął oczy i poczuł na twarzy przyjemne ciepło.

Jego oddech stał się równy, a małe łapki rozluźniły się. - Dobranoc, mamo – wyszeptał. Mama cmoknęła go w czoło i szepnęła: - Dobranoc, mój mały odkrywco. Niech gwiazdy śnią ci się słodko.

Kiedy Kuba zapadł w głęboki sen, mama wstała i spojrzała na rozgwieżdżone niebo. Wiedziała, że jej mały miś nauczył się, że noc nie jest straszna – to tylko czas, kiedy świat odpoczywa, a gwiazdy tańczą w ciszy. I tak, spokojnie i bezpiecznie, Kuba spał aż do poranka.