Tajemniczy ogród pełen książek

— Bajka do czytania —

Tomek miał sześć lat i wcale nie lubił książek. Wolał biegać po podwórku, budować tory dla autek i oglądać bajki. Gdy mama mówiła: „Poczytajmy coś razem”, on kręcił nosem i uciekał do swojego pokoju. Książki wydawały mu się nudne – same litery, żadnych ruchomych obrazków.

Pewnego dnia Tomek wybrał się na spacer z babcią. Szli wąską ścieżką, która prowadziła do starego parku. Nagle chłopiec zauważył coś dziwnego – za wysokim żywopłotem rosły niezwykłe rośliny. Na gałęziach zamiast liści wisiały... książki! Były kolorowe, małe i duże, niektóre otwarte jak skrzydła motyli.

– To ogród pani Zosi – powiedziała babcia z uśmiechem. – To ona hoduje książki. Tomek zdziwił się bardzo. Jak można hodować książki? Babcia zapukała do furtki, a po chwili pojawiła się starsza pani w słomkowym kapeluszu, z grabkami w ręku.

– Ach, masz gościa! – ucieszyła się pani Zosia. – Chodź, pokażę ci moje zbiory. Tomek nieśmiało wszedł do ogrodu. Wszędzie, na krzewach, w donicach, a nawet na huśtawce leżały książki. Pani Zosia zerwała jedną z gałęzi – była to cienka książeczka z obrazkiem smoka na okładce.

– To jest „Smok, który nie umiał ziewać” – powiedziała. – Chcesz posłuchać? Tomek skinął głową. Usiedli na ławce pod jabłonią, a pani Zosia zaczęła czytać. Głos miała ciepły jak letni wiatr. I wtedy stało się coś niesamowitego: słowa zamieniły się w obrazy. Tomek zobaczył smoka, który próbował ziewnąć, ale z jego pyska wylatywały tylko bańki mydlane.

Chłopiec zaśmiał się głośno. Nie wiedział, że czytanie może być takie zabawne! Pani Zosia przeczytała mu jeszcze dwie książki: o myszce, która malowała tęcze, i o chmurce, która bała się deszczu. Każda historia była inna, a Tomek czuł się, jakby podróżował po nieznanych światach.

– Czy mogę przyjść jutro? – zapytał, gdy słońce zaczęło zachodzić. – Oczywiście – odpowiedziała pani Zosia. – Możesz nawet wypożyczyć jedną książkę do domu. Tomek wybrał tę o smoku. Gdy wrócił do domu, sam otworzył książkę i próbował czytać. Litery wciąż były trudne, ale obrazki i wspomnienie przygody sprawiły, że nie mógł się doczekać kolejnego spotkania.

Od tamtej pory Tomek codziennie odwiedzał panią Zosię. Nauczył się składać litery w słowa, a słowa w zdania. Odkrył, że książki to nie tylko papier i atrament – to drzwi do krain, w których wszystko jest możliwe. A najpiękniejsze było to, że każda książka czekała, by ktoś ją otworzył.