Bajka o świętym Mikołaju, który zgubił swój worek

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie śnieg padał gęsto i cicho, mieszkał święty Mikołaj. Miał on długą, białą brodę i czerwony płaszcz, a na plecach nosił ogromny, czerwony worek pełen prezentów. Pewnego dnia, gdy szedł przez las, potknął się o korzeń i worek wypadł mu z rąk, tocząc się w dół pagórka.

Mikołaj westchnął ciężko. „Ojej, zgubiłem swój worek! Bez niego nie mogę rozdać prezentów dzieciom” – powiedział smutno. Usiadł na pniu drzewa i zastanawiał się, co robić. Nagle usłyszał cichutki głosik: „Panie Mikołaju, czy mogę panu pomóc?”.

To był mały chłopiec o imieniu Jaś, który mieszkał w domku na skraju lasu. Jaś miał pięć lat i bardzo lubił pomagać innym. „Widziałem, jak worek potoczył się w stronę rzeki” – powiedział Jaś. „Pójdę z panem go szukać!”.

Razem ruszyli w drogę. Szli przez śnieg, a Mikołaj opowiadał Jasiowi o tym, jak ważne jest, by być dobrym dla innych. „Prezenty są miłe, ale najważniejsze jest to, co mamy w sercu” – mówił Mikołaj. Jaś słuchał uważnie i kiwał głową.

Gdy dotarli nad rzekę, zobaczyli worek uwięziony między kamieniami. „Jak go wyciągniemy?” – zapytał Jaś. Mikołaj uśmiechnął się. „Potrzebujemy czegoś długiego, na przykład gałęzi”. Jaś pobiegł do lasu i przyniósł mocną gałąź. Razem, z pomocą gałęzi, wyciągnęli worek na brzeg.

Mikołaj otworzył worek i sprawdził, czy prezenty są całe. Wszystko było w porządku. „Dziękuję ci, Jasiu! Bez ciebie nie dałbym rady” – powiedział Mikołaj i wyjął z worka małe, błyszczące pudełko. „To dla ciebie, za twoją dobroć”.

Jaś otworzył pudełko i zobaczył mały, srebrny dzwoneczek. „Kiedy zadzwonisz, przypomnisz sobie, że pomaganie innym jest najpiękniejszym prezentem” – powiedział Mikołaj. Jaś uśmiechnął się szeroko i zadzwonił dzwoneczkiem. Dźwięk był cichy i delikatny, jak śnieg padający na ziemię.

Tego wieczoru Jaś położył się spać z dzwoneczkiem pod poduszką. Słyszał, jak za oknem Mikołaj odjeżdża saniami, a dzwoneczki u sań dzwoniły wesoło. Jaś zamknął oczy i pomyślał: „Pomaganie jest naprawdę fajne”. I zasnął spokojnie, marząc o gwiazdach i śniegu.