Bajka o małej księżniczce i świątecznym elfie

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie wiecznego śniegu, stał mały, przytulny zamek. Mieszkała w nim mała księżniczka o imieniu Zosia. Zosia miała długie, złote włosy i uśmiech, który rozświetlał całą komnatę.

Pewnego dnia, tuż przed Bożym Narodzeniem, księżniczka wyjrzała przez okno. Zobaczyła w ogrodzie coś małego i błyszczącego. To był elf! Siedział na ławce i płakał tak smutno, że aż płatki śniegu zamieniały się w małe kryształki.

Zosia zarzuciła ciepły płaszczyk i wybiegła do ogrodu. – Dlaczego płaczesz? – zapytała delikatnie. Elf otrząsnął iskierki z czapki i powiedział: – Zgubiłem worek z prezentami! Mikołaj będzie bardzo smutny, a dzieci nie dostaną upominków.

Księżniczka pogłaskała elfa po główce. – Nie martw się, pomogę ci go znaleźć. Razem ruszyli w poszukiwaniu. Sprawdzili pod krzakami, za fontanną i w starej wieży. Nigdzie nie było worka.

Wtedy elf przypomniał sobie, że ostatni raz widział worek w pobliżu czekoladowego drzewa. Podbiegli tam i ujrzeli – worek wisiał wysoko na gałęzi! – Jak go zdejmiemy? – westchnął elf. – Musimy być mądrzy jak rycerze – powiedziała Zosia.

Księżniczka zdjęła długą złotą wstążkę z sukienki i zrobiła z niej pętlę. Elf podskoczył, zaczepił wstążkę o gałąź i ściągnął worek. – Hurra! – zawołali oboje. Worek był lekki, bo prezenty były zrobione z marzeń i śmiechu.

Elf podziękował Zosi i obiecał, że zawsze już będzie pamiętał o pomaganiu innym. Wrócił do sań Mikołaja, a księżniczka pomachała mu na pożegnanie. Tej nocy w całym zamku zapanował spokój.

Gdy Zosia położyła się do łóżka, przez okno wpadały srebrne promienie gwiazd. Zamknęła oczy, a w sercu poczuła ciepło jak od małego ogniska. Ciii... posłuchaj, jak śnieg cichutko pada za oknem. Dobranoc, mała księżniczko. Dobranoc.