Bajka o mgle, która lubiła ciszę

— Bajka do czytania —

Pewnego ranka, gdy słonko jeszcze leniwie przeciągało się za lasem, na łąkę przyszła mgła. Była miękka jak wata i cicha jak oddech śpiącego misia. Zakryła swoim białym kocem domki, drzewa i ścieżki. Świat stał się cichy i tajemniczy.

Mały zajączek Szare Ucho wyjrzał z norki i zdziwił się: – Gdzie się podziało wszystko? Wszędzie tylko biało! Nie widzę ani swojej marchewki, ani domku sąsiadki wiewiórki.

Wtedy usłyszał cichutki szept: – Nie bój się, to tylko ja, mgła. Lubię przychodzić, kiedy wszystko jest spokojne. Ukrywam rzeczy, ale tylko na chwilę. Chcesz się pobawić w chowanego?

Zajączek zastanowił się. – W chowanego? Ale jak, skoro nic nie widać? Mgła zachichotała: – Właśnie o to chodzi! Ja będę chować, a ty szukać. Zamknij oczy, a potem otwórz i zobacz, co zniknęło.

Szare Ucho zamknął oczka. Kiedy je otworzył, nie było widać wielkiego dębu. – Gdzie dąb? – zdziwił się. – Schowałam go – odpowiedziała mgła. – A teraz szukaj czegoś innego. I tak bawili się długo, aż zając zapomniał o strachu.

Po chwili mgła zrobiła się zmęczona. – Muszę iść dalej, powiedziała cichutko. Ale zanim odejdę, otulę cię leciutko, żebyś wiedział, że cisza i spokój są bardzo miłe. I mgła delikatnie dotknęła futerka zajączka, jakby głaskała go do snu.

Zajączek poczuł się sennie. Przetarł oczy i zobaczył, że mgła znika, a na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy. Przypomniał sobie, że jutro znów może się pobawić, ale teraz czas na sen.

Wszedł do norki, ułożył się na miękkim sianku i zamknął oczy. Wokół panowała cisza, a przez okno wpadało delikatne światło gwiazd. – Dobranoc, mgło – szepnął. – Dobranoc, mały zajączku – odpowiedział cichy szept, zanim wszystko zapadło w spokojny sen.