Bajka o meduzie Lunie

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko w wielkim, błękitnym oceanie mieszkała mała meduza o imieniu Luna. Luna była inna niż wszystkie ryby i ośmiornice – jej ciało było przezroczyste jak szklana kula, a wieczorami delikatnie świeciła na niebiesko. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za fale, Luna wypływała na powierzchnię, by patrzeć w gwiazdy.

Pewnego razu spotkała małą rybkę Klaudię, która płakała, bo zgubiła drogę do domu. Luna zapytała: „Czemu jesteś smutna?” A Klaudia odpowiedziała: „Nie wiem, którędy płynąć, a już prawie noc!” Luna uśmiechnęła się i powiedziała: „Nie martw się, ja poświecę ci drogę swoim światełkiem.” I tak mała meduza popłynęła przodem, a rybka za nią.

Po chwili trafiły na zaczepnego kraba, który krzyknął: „Hej, przezroczysta! Co ty taka mizerna? Nawet nie masz porządnych płetw!” Luna nie obraziła się, tylko spokojnie odparła: „Może nie mam płetw, ale za to mam światło, które pomaga znajdować drogę.” Krab zdziwił się i zamilkł.

W końcu Luna doprowadziła Klaudię do jej podwodnej groty. Klaudia ucieszyła się i podziękowała: „Dziękuję, Lunko! Jesteś najlepszą meduzą pod wodą!” A Luna odpowiedziała cichutko: „Każdy ma coś wyjątkowego, nawet ja.”

Gdy Luna wracała do domu, zobaczyła, że na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Ich blask odbijał się w wodzie i bawił się ze światłem meduzy. Luna czuła się szczęśliwa, że mogła pomóc i że jest taka, jaka jest.

W końcu zmęczona podróżą Luna znalazła swoją ulubioną kryształową skałę. Owinęła się w swoje delikatne macki i zamknęła oczy. Woda wokół niej była ciepła i cicha, a księżyc malował srebrne wzory na falach.

Dobranoc, Lunko – szepnęła do siebie i zapadła w głęboki, słodki sen. A wokół niej tańczyły świetliste iskierki, jak maleńkie gwiazdy zanurzone w oceanie.