Marynarz i gwiazdka dla mewy

— Bajka do czytania —

Mały marynarz Kuba mieszkał w przytulnym domku tuż przy plaży. Każdego ranka zakładał swoją niebieską czapkę, biegł na pomost i sprawdzał, czy łódka jest gotowa do rejsu. Najbardziej jednak kochał wieczory, gdy niebo stawało się granatowe, a na wodzie pojawiały się srebrne refleksy.

Wtedy Kuba siadał na drewnianym pomoście, zwieszał nogi nad wodą i patrzył w gwiazdy. Znał je wszystkie po imieniu: Polaris, Syriusz, a nawet tę malutką, którą sam nazwał Muszelką. Gwiazdy były dla niego najlepszymi przyjaciółmi – zawsze wskazywały mu drogę do domu, gdy zapływał daleko w morze.

Pewnego wieczoru, gdy Kuba właśnie liczył gwiazdy, na maszcie jego łodzi usiadła mała, mokra mewa. Trzęsła się ze strachu i cicho popiskiwała. „Nie bój się, mała” – powiedział Kuba i ostrożnie podszedł bliżej. Mewa spojrzała na niego smutnymi oczami, jakby chciała powiedzieć, że zgubiła drogę.

Kuba wyjął z kieszeni swój notesik, w którym rysował mapy. Pokazał mewie wszystkie zatoki i skały w okolicy. „Czy twoje gniazdo jest tam, za tym wzgórzem?” – zapytał. Mewa kiwnęła główką, ale zrobiło się już ciemno, a mewy w nocy nie widzą zbyt dobrze.

Wtedy Kuba wpadł na wspaniały pomysł. Zapalił małą, żółtą latarenkę i umieścił ją na dziobie łodzi. Światło rozbłysło jak ciepłe słoneczko i oświetliło drogę. „Popłyniemy razem – powiedział – a ty pokażesz mi, gdzie skręcić.”

Kuba odwiązał linę, wskoczył do łodzi i zaczął delikatnie wiosłować. Mewa usiadła na dziobie i machała skrzydłem to w prawo, to w lewo, prowadząc go. Woda cicho pluskała, a latarenka migotała jak żywa gwiazda odbijająca się w fali.

Po krótkiej podróży dotarli do małej, skalistej zatoki. Wśród kamieni Kuba dostrzegł gniazdo, a w nim trzy małe pisklęta z otwartymi dziobkami. Mewa podleciała do nich, a pisklęta zapiszczały z radości. Kuba uśmiechnął się i pomachał im na pożegnanie.

Potem powoli popłynął z powrotem na swoją przystań. Położył się na pokładzie, wziął głęboki oddech i spojrzał w niebo. Gwiazdy świeciły jeszcze jaśniej niż przedtem. „Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, mała mewo” – szepnął. I po chwili zasnął, kołysany łagodnymi falami. Wokół zapanowała cisza i spokój.