Mały miś i tajemnica nocy

— Bajka do czytania —

W miękkim, leśnym domku u podnóża Wielkiego Dębu mieszkał mały miś o imieniu Mruczuś. Miał on miękkie, brązowe futerko, okrągłe uszka i wielkie, ciekawskie oczy. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, a na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, Mruczuś kładł się do swojego przytulnego legowiska. Ale dziś było inaczej – za oknem zapadła już noc, a on wciąż nie mógł zamknąć oczu.

– Mamo, czy ktoś chowa się w ciemności? – zapytał cicho, tuląc się do misiowej mamy. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie. – Nie, Mruczusiu, ciemność to tylko brak światła. Ale noc ma swoje własne tajemnice – odpowiedziała tajemniczo.

Mama wzięła go za łapkę i poprowadziła do okna. – Popatrz, tam na gałęzi siedzi sowa. Ona widzi w ciemności i pilnuje lasu. A słyszysz ten szelest? To jeż szuka żołędzi. Noc nie jest straszna – jest po prostu inna – szepnęła mama.

Mruczuś zaczął nasłuchiwać. Usłyszał ciche pukanie – to dzięcioł sprawdzał, czy drzewo jest zdrowe. Potem delikatny świst skrzydeł nietoperza, który wracał do swojej jaskini. – Oni wszyscy się nie boją – myślał miś. – Może i ja nie muszę?

– Mamo, a skąd wiem, że nic złego się nie stanie? – zapytał jeszcze. Mama przytuliła go mocno. – Bo jesteś razem ze mną, a ja zawsze będę przy tobie. Ciemność to tylko zasłona, za którą kryje się odpoczynek. Gwiazdy nad nami świecą, by pokazać, że świat jest pełen dobra – powiedziała ciepło.

Mruczuś spojrzał w niebo. Gwiazdy mrugały do niego jak małe ogniki. Nagle poczuł, że jego strach staje się malutki, jak kropla rosy na liściu. – Mamo, chyba już rozumiem. Noc to nie wróg, tylko czas na sen – szepnął, ziewając.

Mama ułożyła go wygodnie w legowisku, okryła kocykiem z mchu i zaśpiewała cichą kołysankę. – Śpij, misiu, gwiazdy czuwają nad tobą. Las szumi do snu, a ja będę tuż obok – nuciła. Mruczuś zamknął oczy, słuchając odgłosów nocy, które teraz brzmiały jak przyjazna muzyka.

I tak mały miś zasnął spokojnie, wiedząc, że noc nie jest straszna, a każda ciemność skrywa w sobie coś dobrego. Nad lasem świeciły gwiazdy, a wiatr niósł ciche „dobranoc” do wszystkich leśnych stworzeń.