Bajka o małym kotku, który odkrył odwagę w ciemności

— Bajka do czytania —

Mały, bury kotek o imieniu Kicuś mieszkał w przytulnym domku na skraju lasu. Miał miękkie łapki, wielkie zielone oczy i ogonek, który zawsze sterczał do góry, gdy był ciekawy. Ale był jeden sekret, którego nikt nie znał: Kicuś bardzo bał się ciemności.

Codziennie, gdy słońce chowało się za horyzontem, a w pokoju zapalano lampkę, Kicuś czuł, jak coś ściska go w brzuszku. Wszystkie meble w półmroku wyglądały jak dziwne stwory, a szeleszczące zasłony szeptały przerażające historie. Żeby nie myśleć o strachu, kotek chował się pod swój ulubiony kocyk w czerwone groszki.

Pewnego wieczoru mama kotka powiedziała: – Kiciusiu, wyjrzyj na chwilę do ogrodu. Dziś jest wyjątkowo piękna noc. – Kotek nie miał ochoty, ale ciekawość zwyciężyła. Wysunął nos na zewnątrz i zamrugał ze zdziwienia.

Na dworze nie było wcale strasznie. Nad głową wisiała wielka, srebrzysta tarcza księżyca, która rzucała miękkie światło na trawę. W oddali słychać było świerszcze grające swoją wieczorną piosenkę. A na parapecie siedział stary, siwy kotek z sąsiedztwa, zwany Mędrusiem.

– Czemu tak siedzisz pod kocykiem? – zapytał Mędrusia głosem chropowatym jak stare papier. – Boję się ciemności – wyznał cicho Kicuś. – A wiesz, że ciemność to tylko taka chwila, gdy odpoczywają kolory? – uśmiechnął się starszy kotek. – Popatrz na te maleńkie świetliki w ogrodzie. Każdy z nich to mała latarenka, która mówi: 'Nie bój się, tu jestem'.

Kicuś spojrzał tam, gdzie wskazywał Mędrusia. Faktycznie, wśród traw biegały maleńkie, zielone punkciki, tworząc ruchome wzory. Jeden świetlik podleciał blisko, usiadł na nosku Kicusia i zaświecił jeszcze mocniej. – To twój przyjaciel – powiedział Mędrusia. – Kiedy czujesz strach, pomyśl o tych małych iskierkach odwagi.

Zachwycony kotek podszedł do krzaczka porzeczek i zobaczył, jak świetliki tańczą wokół niego. Nagle zrozumiał, że ciemność nie jest pusta – jest pełna życia, które budzi się, gdy słońce idzie spać. Nawet księżyc mruga do niego przyjaźnie, a gałęzie drzew delikatnie kołyszą się w rytm wiatru.

– Dziękuję, Mędrusiu – zamruczał Kicuś, wracając do domu. Wszedł do swojego pokoiku, ale tym razem nie schował się pod kocyk. Usiadł na parapecie i patrzył w gwiazdy, które mrugały do niego z nieba. Jego strach gdzieś wyparował, a w serce wstąpiła dziwna pogoda.

Tamtej nocy Kicuś spał spokojnie, przytulony do pluszowej myszki. Przez okno wpadało srebrne światło, a z ogrodu dobiegał cichy koncert świerszczy. Kotek śnił o tym, jak tańczy ze świetlikami pośród gwiazd, a księżyc nuci mu kołysankę. I choć odtąd zdarzało mu się od czasu do czasu poczuć lęk, zawsze przypominał sobie o małych iskierkach, które oświetlają najciemniejsze noce.