Mały dinozaur i przyjazne gwiazdy

— Bajka do czytania —

Mały dinozaur Tupi mieszkał w zielonej dolinie. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, Tupi zaczynał się martwić.

Ciemność była dla niego wielka jak skała. Nie wiedział, co kryje się w mroku, i czasem słyszał szepty traw. Mama dinozaur mówiła: „Nie bój się, synku, noc też ma swoje piękno”.

Pewnego dnia Tupi postanowił sprawdzić, co dzieje się po zmroku. Wyszedł na polanę, usiadł na miękkim mchu i zamknął oczy. Gdy je otworzył, zobaczył na niebie małe, iskrzące światełka.

„To gwiazdy!” – zawołał zdziwiony. Jedna z nich mrugnęła do niego, jakby się uśmiechała. Tupi poczuł, że nie jest sam.

Gwiazdy tańczyły nad jego głową – srebrne, złote, a nawet lekko różowe. Każda migotała w swoim rytmie, jakby grały cichą melodię. Tupi zapomniał o strachu.

Położył się na trawie i patrzył w górę. Gwiazdy opowiadały mu historie o dawnych czasach, kiedy Ziemia była młoda. Ich światło było ciepłe i delikatne.

Mama podeszła cicho i usiadła obok. „Widzisz?” – szepnęła. „Noc to nie ciemność – to welon pełen iskier”. Tupi przytulił się do niej i westchnął spokojnie.

Od tamtej pory każdego wieczoru Tupi mrugał do gwiazd. Wiedział, że są jego przyjaciółmi, które czuwają nad nim, gdy śpi. Nigdy więcej nie bał się zapadającego zmroku.

Gdy słońce zaszło, a księżyc ukazał swój rogalik, Tupi zamknął oczy. Z ustami uśmiechniętymi jak księżyc zasnął, a gwiazdy nuciły mu kołysankę. Dobranoc, mały dinozaurze, śpij słodko pod niebem pełnym przyjaciół.