Bajka o malarzu i uśmiechniętym słoneczku

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, mieszkał malarz Artur. Jego pracownia pachniała farbami i świeżymi kwiatami, a na ścianach wisiały obrazy pełne słońca.

Artur codziennie siadał przed sztalugą i malował. Najpierw niebo – błękitne jak oczy lisa, potem trawę – zieloną jak liście mięty. Ale najbardziej lubił malować słońce.

Pewnego dnia Artur postanowił namalować najpiękniejsze słońce na świecie. Zaczął od wielkiego, złotego koła. Potem dodał promienie – długie i proste. Ale słońce na obrazie wyglądało smutno.

Artur zmarszczył czoło. Próbował dodać więcej kolorów: pomarańczowego, różowego, a nawet fioletowego. Słońce było coraz piękniejsze, ale wciąż brakowało mu uśmiechu.

Wtedy do pracowni wpadł mały wróbelek. Usiadł na oknie i zaćwierkał wesoło. Artur popatrzył na niego i uśmiechnął się szeroko. I wtedy wiedział, co zrobić.

Chwycił pędzel i namalował na słońcu mały, ciepły uśmiech – taki, jaki sam miała mama, gdy podawała mu rano kakao. Obraz od razu zajaśniał radością.

Artur westchnął z ulgą. Najpiękniejsze słońce było gotowe. Od tej pory, gdy ktoś oglądał ten obraz, sam zaczynał się uśmiechać. A malarz wiedział, że prawdziwa sztuka rodzi się z serca.

Gdy zapadł wieczór, Artur zgasił światło w pracowni, położył się na kanapie i zamknął oczy. Na niebie za oknem świeciły gwiazdy, a w jego śnie unosiły się uśmiechnięte słońca.