Bajka o małym introligatorze, który naprawiał chmury

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, tuż obok wielkiego lasu, mieszkał pan Franek. Był introligatorem, czyli kimś, kto naprawia stare książki. Ale pan Franek lubił też patrzeć w niebo.

Pewnego dnia pan Franek spojrzał w górę i zobaczył, że jedna z chmur ma wielką dziurę. „Ojej, ta chmura potrzebuje pomocy” – powiedział do siebie.

Więc pan Franek wziął swoją igłę i mocną nitkę. Usiadł na dachu swojego domu, bo stamtąd było najbliżej do nieba. „Jak ja dosięgnę tej chmury?” – zastanawiał się.

Wtedy przyleciał mały wietrzyk, imieniem Wicuś. Wicuś bardzo lubił pomagać. „Kręć, kręć, zakręć” – zaśpiewał i zawirował wokół pana Franka.

I nagle pan Franek poczuł, że unosi się w powietrze! Leciał prosto do chmury z dziurą. „Dziękuję, Wicusiu!” – zawołał radośnie.

Gdy dotarł do chmury, zaczął ją szyć igłą i nitką. Szył powoli, starannie, tak jak naprawiał książki. Każdy ścieg był równy i ładny. Chmura uśmiechnęła się ciepło.

Po chwili dziura zniknęła. Chmura była cała i zdrowa. Zrobiła się puszysta i miękka. Pan Franek zszył też inne chmury, które miały małe rozdarcia. Wszystkie chmury tańczyły z radości na niebie.

Wieczorem wrócił do domu. Wicuś położył go delikatnie na podwórku. Pan Franek spojrzał w górę i zobaczył, jak księżyc otula chmury swoim srebrnym światłem. „Czas na sen” – szepnął. Zamknął oczy, a chmury tańczyły w jego snach.