Bajka o mądrej sowie Zuzi

— Bajka do czytania —

W ciepłej dziupli na starym dębie mieszkała mała sówka o imieniu Zuzia. Każdej nocy budziła się razem z mamą, by patrzeć na rozgwieżdżone niebo.

Kiedy nad lasem zapadał zmrok, mama sowa opowiadała Zuzi o gwiazdach – tych małych i tych dużych, które mrugają jak ogniki. Zuzia najbardziej lubiła tę jedną, najjaśniejszą nad wielkim kamieniem.

Pewnego wieczoru Zuzia westchnęła: – Mamo, chciałabym mieć tę najpiękniejszą gwiazdę tylko dla siebie. Mama uśmiechnęła się pod skrzydłem i powiedziała: – Chodź, pokażę ci coś ważnego.

Wyleciały z dziupli i usiadły na gałęzi. Mama wskazała niebo: – Widzisz te wszystkie gwiazdy? Każda z nich jest wyjątkowa. Ale żadna nie należy do nas – one wszystkie świecą dla wszystkich.

Zuzia przechyliła główkę. – Dla wszystkich? – Tak – szepnęła mama. – Gdybyś zabrała jedną dla siebie, inne zwierzęta nie mogłyby się nią cieszyć. A wtedy noc stałaby się smutniejsza.

Mała sówka pomyślała chwilę, a potem pisnęła radośnie: – To niech każdy ma swoją gwiazdę! Ja też się nią podzielę! Mama przytuliła ją skrzydłem i pogłaskała po miękkich piórkach.

Tej nocy Zuzia patrzyła na niebo inaczej. Każda gwiazda wydawała się jeszcze jaśniejsza. W końcu zmrużyła oczy i ziewnęła, wtulając się w mamę. – Dobranoc, mamo – wyszeptała sennie.

Gwiazdy cicho mrugały nad dębem, a las otulił się ciszą. Zuzia zasnęła z uśmiechem, śniąc o tym, jak wszystko wokół jest piękne, gdy można nim dzielić się z innymi.