Lew Leon i spokojna polana

— Bajka do czytania —

W wielkiej, złotej sawannie mieszkał mały lew o imieniu Leon. Leon miał mięciutką, puszystą grzywę i ogonek z małym rudym pomponikiem na końcu.

Leon bardzo lubił biegać i bawić się ze swoimi przyjaciółmi: małpką Zuzią i żyrafą Gienkiem. Ale najbardziej na świecie lubił ryczeć. Jego ryk był tak głośny, że aż liście na drzewach drżały.

Pewnego dnia, gdy słońce chowało się za horyzontem, Leon chciał pokazać swoim przyjaciołom, jaki jest silny. Stanął na kamieniu, nabrał powietrza i ryknął z całej siły: RYUUU!

Małpka Zuzia zakryła uszy i schowała się za drzewem. Żyrafa Gienek aż przysiadł na swoich długich nogach. Wszystkie ptaki odleciały z piskiem.

Leon spojrzał zdziwiony. Dlaczego wszyscy uciekają? Przecież on chciał się tylko pochwalić. Smutno opuścił głowę i usiadł pod baobabem.

Wtedy przyszła do niego stara, mądra zebra pani Zebra. Pogłaskała Leona po grzywie i powiedziała: „Leonku, siła to nie tylko głośny ryk. Prawdziwa siła jest wtedy, gdy potrafisz być cicho i słuchać innych”.

Leon zastanowił się. Potem podszedł do Zuzi i Gienka, położył swoją ciepłą łapkę na ich ramionach i szepnął: „Przepraszam. Chodźcie, poszukamy razem gwiazd”. I wtedy wszyscy usiedli obok siebie, patrząc w niebo.

Gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Leon zamknął oczy. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Wiedział, że bycie cicho i słuchanie przyjaciół jest najlepsze na świecie. Dobranoc, Leonku. Dobranoc, mały lwie.