Lokomotywa, która uczyła się czekać

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku na końcu tęczy mieszkała sobie mała lokomotywa o imieniu Tuktuk. Miała czerwony kolor, okrągłe, błyszczące oczy i bardzo głośny gwizdek. Każdego ranka wyruszała w podróż po okrągłej trasie, która wiła się przez łąki, lasy i mostki.

Tuktuk uwielbiała pędzić. Gdy tylko maszynista dawał sygnał, ona ruszała z miejsca jak strzała, a kłęby pary buchały z jej komina. „Szybciej, szybciej!” – wołała do wagoników, które za nią jechały. Ale wagoniki nie zawsze nadążały. Najbardziej marudny był wagonik z piaskiem – był ciężki i zawsze zostawał w tyle.

Pewnego dnia, gdy Tuktuk znów poganiała wszystkich, wagonik z piaskiem zatrzymał się na zakręcie. „Nie mogę jechać dalej” – zasapał. „Muszę odpocząć, bo zgubię cały piasek”. Tuktuk parsknęła parą z gniewu. „Przez ciebie spóźnimy się na stację!” – krzyknęła. Ale wagonik tylko westchnął i zamknął oczy.

Wtedy z lasu wybiegł mały zajączek. Miał zabandażowaną łapkę i kulejąc, podszedł do torów. „Lokomotywo, proszę, zaczekaj” – poprosił. „Mam chore łapki i nie mogę biec. Czy mogę wsiąść do jednego z wagoników? Muszę wrócić do domu przed zmrokiem”. Tuktuk spojrzała na zajączka, potem na wagonik z piaskiem i zrozumiała, że nie może jechać dalej bez nich.

Zatrzymała się więc. Gwizdnęła cicho, a potem powiedziała do wagoników: „Zaczekamy wszyscy. A ty, mały zajączku, wskakuj do wagoniku z siankiem – jest miękki i ciepły”. Zajączek uśmiechnął się i z trudem wdrapał do środka. Wagonik z piaskiem odpoczął, a Tuktuk przez chwilę stała w miejscu, patrząc na zachodzące słońce.

Wtedy zobaczyła coś niezwykłego. Wokół niej zaczęły się pojawiać świetliki. Tańczyły w powietrzu, tworząc złote wzory. „Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś tak pięknego” – szepnęła Tuktuk. „Bo nigdy się nie zatrzymywałaś” – odpowiedział wagonik z piaskiem. „Kiedy pędzisz, nie widzisz, co jest wokół”. Tuktuk westchnęła i uśmiechnęła się.

Gdy zajączek odpoczął, a wagonik odzyskał siły, Tuktuk ruszyła dalej, ale już wolniej. Słuchała śpiewu ptaków, patrzyła na kwiaty na łące i czuła wiatr na swojej blasze. Na stację dotarła nieco później, ale za to z uśmiechem na wszystkich wagonikach. Zajączek podziękował jej i pobiegł do domu, a Tuktuk wiedziała, że to był jej najlepszy dzień.

Wieczorem, gdy wszystkie lokomotywy spały w zajezdni, Tuktuk leżała cicho pod gwiazdami. Myślała o tym, jak dobrze jest czasem zwolnić i poczekać. Z jej komina unosiła się już tylko delikatna para, a ona zamykała oczy, wsłuchana w szum nocy. „Dobranoc, świecie” – szepnęła i zasnęła spokojnie.