Atomka i przyjaciel z głębin

— Bajka do czytania —

W małym porcie, pomiędzy starymi łodziami rybackimi, mieszkała Atomka – mała, atomowa łódź podwodna. Miała okrągłe, błyszczące oczy i świeciła ciepłym, niebieskim światłem, które migotało jak gwiazdy na wodzie. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Atomka wypływała na swoją wieczorną przygodę.

Pewnego razu, gdy zapadł zmrok, Atomka zanurzyła się w czarnej, spokojnej wodzie. Płynęła powoli, rozświetlając morskie głębiny. Po drodze spotkała rodzinkę krabów, które na jej widok schowały się pod kamienie. – Nie bójcie się! – szepnęła Atomka, ale kraby tylko uciekły dalej.

Smutna Atomka popłynęła dalej. Nagle zza koralowej skały wyjrzała mała, różowa rybka o imieniu Kłębek. Kłębek nie uciekł, tylko podpłynął bliżej i zapytał: – Dlaczego świecisz tak pięknie? – To moje serce – odpowiedziała Atomka. – Szukam kogoś, kto chciałby ze mną popływać.

Kłębek uśmiechnął się i powiedział: – Ja chcę! I tak oboje popłynęli razem do wielkiej rafy koralowej. Po drodze mijały kolorowe anemony, meduzy tańczące w prądzie i śpiące rozgwiazdy. Atomka świeciła delikatnie, a Kłębek wskazywał jej najpiękniejsze zakątki.

Zabawa była cudowna! Razem ścigali się z ławicą srebrnych rybek, oglądali muszle pełne pereł i słuchali, jak wieloryb nuci kołysankę. Atomka czuła, że wreszcie znalazła prawdziwego przyjaciela. – Dziękuję, Kłębku – powiedziała. – Ty pierwszy nie bałeś się mojego światła.

Gdy księżyc stanął wysoko na niebie, Atomka odprowadziła Kłębka do jego koralowego domku. – Jutro znów popływamy? – zapytała nieśmiało. – Jasne! – odkrzyknął Kłębek i schował się wśród wodorostów. Atomka wróciła do portu, z uśmiechem na swojej metalowej buzi.

Następnej nocy do portu przypłynął mały, różowy Kłębek. – Mogę spać u ciebie? – zapytał. Atomka otworzyła swój właz i Kłębek wpłynął do środka. Było ciepło i bezpiecznie. Razem patrzyli przez iluminator na migoczące gwiazdy. – Dobranoc, Atomko – szepnął Kłębek, zamykając oczy.

I tak każdej nocy, gdy gwiazdy rozświetlały niebo, Atomka i Kłębek pływali razem, a potem zasypiali w objęciach przyjaźni. W całym oceanie zapanowała cisza, tylko woda cicho pluskała o burty łodzi. Atomka wyłączyła swoje światło i szepnęła: – Dobranoc, mój przyjacielu.