Lisek Chwalipięta i mądry Kotek

— Bajka do czytania —

W małym lesie, tuż obok polany, mieszkał lisek o imieniu Rufus. Rufus miał puszysty, rudy ogon i lubił, gdy wszyscy na niego patrzyli. Najbardziej na świecie lubił się chwalić – swoim futrem, swoim sprytem i tym, jak szybko potrafi biegać. Jego najlepszym przyjacielem był mały szary kotek o imieniu Pypeć. Pypeć był cichy i spostrzegawczy, a zamiast się chwalić, wolał słuchać i pomagać.

Pewnego słonecznego poranka Rufus postanowił zorganizować zawody. „Zobaczcie, jak szybko potrafię przebiec przez cały las!” – zawołał głośno, machając ogonem. Wiewiórki, zające i ptaki zebrały się, by patrzeć. Rufus pobiegł jak wiatr, ale po drodze nie patrzył pod nogi – przewrócił się o korzeń i wpadł w krzaki jeżyn. Wszyscy się zaśmiali, a Pypeć podszedł spokojnie i pomógł mu wyciągnąć kolce z futra. „Dziękuję” – mruknął Rufus, ale szybko zapomniał o nauce.

Następnego dnia Rufus znów się przechwalał. „Potrafię skoczyć na sam czubek starego dębu!” – krzyknął. I skoczył. Niestety, nie doskoczył i spadł prosto w miękkie liście. Pypeć znów przyszedł z pomocą, przynosząc mu listek, którym mógł ochłodzić obolały nos. „Jesteś dobrym przyjacielem” – powiedział Rufus, ale w duchu pomyślał, że przecież nikt nie jest tak wspaniały jak on.

Pewnego popołudnia Rufus pobiegł w głąb lasu, aby znaleźć najpiękniejszy kamień, którym mógłby się pochwalić. Biegł coraz dalej, aż znalazł się w miejscu, którego nie znał. Drzewa wyglądały inaczej, a ścieżki się rozwidlały. Rufus zaczął się bać. Słońce chyliło się ku zachodowi, a w lesie robiło się ciemno. „Gdzie jest mój dom?” – zapiszczał cicho i usiadł pod wielkim grzybem.

Wtedy usłyszał znajome miauczenie. To Pypeć! Szedł powoli, węsząc ślady. „Wiedziałem, że pobiegniesz w tę stronę” – powiedział spokojnie kotek. Rufus rzucił mu się na szyję i przytulił mocno. „Myślałem, że się zgubiłem” – wyznał ze łzami w oczach. „Nigdy się nie zgubisz, póki masz przyjaciela, który cię szuka” – odparł Pypeć z uśmiechem. I poprowadził go z powrotem do domku, przez znajome polany i strumyki.

Gdy wrócili, mama Rufusa przygotowała im gorącą herbatkę z malinami. Rufus długo patrzył w ogień na kominku. „Przepraszam, że się tyle chwaliłem” – powiedział w końcu. „Nieważne” – odparł Pypeć. „Ważne, że jesteśmy razem”. Od tego dnia Rufus przestał się przechwalać. Zamiast tego częściej pytał: „Potrzebujesz pomocy?”. A Pypeć zawsze kiwał głową i uczył go cierpliwości.

Kiedy nastała noc, mały lisek i mały kotek wtulili się w miękkie posłanie z mchu. Rufus zamknął oczy, słysząc cichy szum drzew. Pypeć mruczał cichutko, a gwiazdy na niebie migotały jak iskierki przyjaźni. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnął Rufus. I obaj zasnęli spokojnie, wiedząc, że prawdziwą odwagą jest nie popisywanie się, ale bycie obok kogoś, gdy tego potrzebuje.