Bajka o lisku chytrusku, który znalazł przyjaciela

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, gdzie między mchami a paprociami snuły się srebrzyste poranne mgły, mieszkał młody lisek o imieniu Florek. Był on znany wśród leśnych zwierząt jako największy chytrusek w całej okolicy. Florek potrafił wykiwać każdego – od sroki, która próbowała mu odebrać znaleziony orzech, po starego borsuka, który strzegł najlepszych jagód na polanie. Lisek był bardzo dumny ze swojej przebiegłości i często powtarzał: „Mam głowę pełną pomysłów, nikt mnie nie przechytrzy!”

Pewnego słonecznego popołudnia Florek postanowił zdobyć najsmaczniejszy ser, jaki kiedykolwiek widział. Leżał on na kamieniu przy strumieniu, a pilnował go wielki, kudłaty wilk o imieniu Borys. Lisek natychmiast wymyślił podstęp. Podszedł blisko i zaczął śpiewać: „Piękny masz brzuch, wilku, jak księżyc w pełni, a zęby jak perły – królewskiej są ceny!” Wilk zdziwił się, bo nikt go nigdy nie chwalił, i zapomniał o serze. Florek chwycił ser i pobiegł w głąb lasu, ciesząc się swoim sprytem.

Następnego dnia Florek usłyszał, że wiewiórki zebrały największe zapasy orzechów na zimę. Postanowił je wykiwać, by zdobyć część skarbu. Przebrał się za jeżyka, nałożył na grzbiet liście i przyczłapał do dziupli, mówiąc smutnym głosem: „Jestem biedny i głodny, czy mogę dostać jeden orzeszek?” Wiewiórki, dobre z natury, dały mu całą garść. Florek uradowany uciekł, a pod liśćmi śmiał się z tego, jak łatwo oszukał miłe stworzenia.

Jednak z każdym wygranym podstępem w lesie robiło się coraz ciszej. Zwierzęta, które kiedyś witały Florka przyjaznym pomrukiem, teraz odwracały wzrok. Nawet mały zając, który zwykle skakał radośnie, na widok liska chował się w krzakach. Florek czuł, że coś jest nie tak, ale nie potrafił nazwać tego uczucia. Zamiast tego postanowił spróbować swoich sił w jeszcze większym wyzwaniu.

Usłyszał o wielkim miodzie ukrytym w dziupli starego dębu, strzeżonym przez pszczoły. Pszczoły były zmęczone ciągłymi próbami kradzieży i bardzo złe. Florek wymyślił plan: udawał, że jest lekarzem, i podszedł do ula, mówiąc: „Przynoszę wam lekarstwo na smutek, które sprawi, że wasze skrzydła będą lżejsze!”. Lecz pszczoły, zamiast uwierzyć, otoczyły go ze wszystkich stron. „Nie damy się oszukać, lisku!” – zabrzęczały groźnie. Florek z przerażeniem uciekał, cały pogryziony i zziajany.

Zmęczony i smutny, usiadł nad strumieniem. Wtedy podszedł do niego stary borsuk, którego kiedyś wykiwał w sprawie jagód. Zamiast się gniewać, borsuk zapytał łagodnie: „Dlaczego zawsze musisz wszystkich przechytrzać, Florek?” Lisek spuścił uszy i szepnął: „Bo myślałem, że to jedyny sposób, by być ważnym”. Borsuk uśmiechnął się: „Prawdziwa mądrość to nie umieć oszukać innych, ale umieć zrozumieć, co czują. Chcesz, pokażę ci las od nowa?”.

Od tego dnia Florek zaczął słuchać. Dowiedział się, że wiewiórki lubią się dzielić, a wilk Borys wcale nie jest groźny – po prostu czuje się samotny. Lisek przeprosił wszystkich, a zwierzęta, widząc jego szczerość, zaprosiły go do wspólnej zabawy. Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Florek, Borys, wiewiórki i borsuk siedzieli razem na polanie. Każde miało coś do powiedzenia i każdy słuchał. Florek po raz pierwszy poczuł, że jest częścią czegoś większego.

Kiedy zapadła noc, niebo zasypały gwiazdy, a mały lisek ułożył się wygodnie w swojej norce, otulony ciepłym ogonem. Słyszał szum strumienia i ciche pohukiwanie sów. Pomyślał: „Największym sekretem życia nie jest to, by być najsprytniejszym, ale by mieć przyjaciół, którzy cię lubią od samego rana”. Zamknął oczy, a wokół niego zapadł spokój – tylko księżyc świecił srebrzyście, otulając las dobrym snem.